Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto
Rusya’nın Batı Politikasının İkili Yapısı Kafa Karışıklığı Yaratıyor
15 Eylül 2017 Cuma Saat 17:30
 
Dr. Lilia Shevtsova , 1 Eylül 2017
 
Yanlış algılamalar Batının Rusya politikasının sendelemesine neden oluyor. Ama Rusya’nın bu durumdan kazançlı çıkacağından emin değilim.
 
Batı Rusya’yı anlıyor mu? Daha doğrusu hiç anladı mı? 
 
Sovyet Birliği çöktüğünde siyaset yapıcılar ülkenin temellerinin sapasağlam olduğuna inanıyorlardı. 
 
Batı demokrasiye ve piyasa ekonomisine geçişi överken Yeltsin kişisel yönetimin ve oligarşik kapitalizmin temellerini atmakla meşguldü. 
 
Amerikalı Rusya uzmanları “ortak stratejik amaç” bulmaya çalışırken… Avrupalı meslektaşları Moskova ile “modernleşme ortaklığı” peşinde koşarken Kremlin Batıyı rakip olarak tanımlıyor, Rusya’yı küçük düşürmeye çalışmakla suçluyordu. 

 
Lilia Shevtsova: Araştırmacı Ortak, Rusya ve Avrasya Programı, Chatham House
 
Kremlin’in Gürcistan, Ukrayna ve Suriye maceraları Batıyı şaşkınlığa sürükledi. Batı içine düştüğü utanç verici durumu gizlemek için Rusya’nın öngörülemez olduğunu ileri sürmeye başladı. 
 
Bir zamanlar Rusya ile ortaklık peşinde koşanlar şimdi Rusya’nın restleşmeyi seçtiğini, bu tercihin tarihi kökleri olduğunu söyleyecekler. 
 
Öyle bile olsa nasıl bu kadar öngörüsüz olabildiler, gelmekte olanı nasıl göremediler?
 
Akla başka sorular geliyor: Putin restleşmeyi seçtiyse Trump’un Rusya ile ilişkileri normalleştirmesi için neden sabırla bekledi? Trump’un seçilmesine niçin ılımlı bir tepki verdi? 
 
Putin Fransa Cumhurbaşkanı Macron’a bile sert çıkmadı. Oysa Macron Putin’in omuzlarına basarak güçlü lider imajı vermek istemişti. 
 
Bu örnekler restleşme tezini doğrulamıyor. 
 
Moskova’nın abartılı çıkışları – mesela NATO jetlerini taciz etmesi – Batıyı kuralları Kremlin tarafından konan bir ilişkiye geri getirmeyi amaçlıyor. 
 
Rusya’nın Suriye’ye müdahalesi Batıyı müzakere masasına oturmaya razı etme girişiminden başka bir şey değil. 
 
Batılı uzmanlar Rusya’nın dış politika tavrını içinde bulunduğunu iddia ettikleri güvensizlik duygusuyla açıklarlar.
 
İş kaynakların kıyaslanmasına gelince Rusya siyaset sınıfı ülkesiyle Batı arasındaki geniş uçurumun farkındadır. 
 
O halde Rusya “Batının sonu” tezini dış politika stratejisinin temeli yapmayı neden seçiyor? Bu küstahlık kendi aşağılık duygusunu gözlerden kaçırmanın bir yolu mu? 
 
Eğer öyleyse, Batının Rusya’nın isteklerini karşılamaya istekli tavrı Kremlin’in aşağılık duygusunu – hiç olmazsa bir noktaya kadar – yok etmesi gerekirdi. 
 
Batının Rusya ile ilişkilenme yolları çok gülünç. 
 
Çin’in yükselişi karşısında Rusya’yı kullanma düşüncesi saflıktan başka bir şey değil. Kremlin neden Batının “fedailiğini” yapsın? 
 
Üstelik Rusya’nın Amerikan çıkarları doğrultusunda kullanılması nitelikli Batı liderliği gerektirir. Bu role kim soyunabilir? 
 
Kimi uzmanlar Batının Rusya’yı kuşatacağı ve işbirliği yapacağı bir model geliştirmesini öneriyorlar. Ama bu da kulağa çelişkili geliyor. Batıyla bütünleşmiş bir Rusya’yı kuşatmanın mantığı olabilir mi? 
 
Üstelik gerçek anlamıyla kuşatma Rusya’yı tecrit etmek anlamına gelir ki buna da Batının hali yok.
 
Daha da belirsiz olanı kuşatma ile işbirliği arasında bir orta yol bulma önerisidir. Tokalaşmayla kavga arasında nasıl bir vücut dili olabilir? 
 
Batının Rusya’yı yanlış algılamasının temelinde tek ve baskın bir yönelim görme kararlılığı yatıyor. Oysa böyle bir şey yok. 
 
Rusya’nın hayatta kalma mantığı ikilik üzerine dayanır: Hem Batı ile olacak hem de ona karşı çıkacak. Yani Batının kaynaklarını sömürürken aynı zamanda Rus toplumunu Batı etkisinden uzak tutacak. 
 
Sovyet döneminde Batı bu hayatta kalma mantığıyla başarılı biçimde mücadele etti. 
 
Ama Rusya bugün Batı içinde bir kulis düzeneği oluşturmayı başardı. Batı bununla nasıl baş edeceğini kestiremiyor.
 
Sovyet döneminde düşünülmesi bile mümkün olmayan bir şeyi Rus seçkinlerin hayata geçirmiş olması Batının kafasını karıştırıyor: Rusya hayatta kalma savaşımını Batının içinde vermeye başladı. 
 
Bunun birçok örneği var: Ruslarla Trump’ın seçim kampanyası arasındaki bağlar…  Batının kurulu düzenini yanına çekmeye ve yolsuzluğa bulaştırmaya çalışması gibi. 
 
Yanlış algılamalar Batının Rusya politikasının sendelemesine neden oluyor. Ama Rusya’nın bu durumdan kazançlı çıkacağından emin değilim. 
 
Kremlin için manevra alanı yaratsa bile Batının karşılık verme kararlılığına ilişkin Rus hükümeti içinde kafa karışıklığına yol açabilir. 
 
Amerika’nın son yaptırımlar paketine Rusya hazırlıksız yakalandı. Bu durum Batıyı yanlış okumasının bir sonucuydu. 
 
Rusya’nın ikili yaklaşımını anlamak kolay değil. Bu ikili yapı Kremlin için de sorun yaratıyor. Çünkü Batının kaynaklarını kullanırken bir yandan da onunla cebelleşmesi gerekiyor. 
 
Dr. Ömer Aytek Kurmel 
 
Cherkessia.net, 15 Eylül 2017
 
***
 
Russia’s Dual Response to the West Creates Policy Confusion
 
Dr. Lilia Shevtsova , 01 September 2017
 
Misperceptions make the West’s Russia policy wobbly, but it is not clear that the resulting disorientation is good for Russia.
 
Does the West understand Russia? Perhaps the better question is: has it ever understood Russia? At the moment of the Soviet Union’s collapse, the policy consensus was that the USSR was solid as a rock. Yet while the West was praising Russia’s transition to democracy and the market, Boris Yeltsin was restoring personalized power and building institutions of oligarchic capitalism. As Russia experts in the US searched for a 'common strategic purpose' and European colleagues pursued a 'partnership for modernization' with Moscow, officials in the Kremlin were treating the West as an opponent and accusing it of humiliating Russia.
 
The West was then serially shocked by the Kremlin’s gambits in Georgia, Ukraine and Syria, and tried to conceal its embarrassment by intoning the mantra that Russia is inherently unpredictable. Today, those who once worked hard trying to build a partnership will declare that Russia has chosen confrontation, and that this choice has deep roots in the country’s history. But if that is true, why didn’t they see what was coming?
 
A few other questions come to mind: if Russia’s president Vladimir Putin has decided to confront the West, why did he wait patiently for Donald Trump, the US president, to normalize the relationship — and why did Putin react so mildly after the recent US sanctions? Putin even chose not to strike back against French President Emmanuel Macron, who attempted to beef himself up at the Russian president’s expense.
 
All this is hardly proof of a desire for stand-off. Moscow’s assertive gestures, such as buzzing NATO jets, are, rather, a way of forcing the West back into a dating relationship on the Kremlin’s terms. The foray into Syria is not about opposition to the West but about luring it into negotiations with Russia.
 
Western pundits also like to gesture at Russia’s sense of insecurity in their efforts to uncover the source of its foreign policy behaviour. The Russian political class is certainly aware of the wide gap between their country and the West when it comes to resources. But then why has Moscow chosen to make the 'end of the West' the premise of its foreign policy strategy? Is this cockiness just a bad attempt to conceal an inferiority complex? If so, one could argue that the Kremlin’s experience with Western elites — and especially their readiness to accommodate Russia — should cure this complex, at least to some degree.
 
Western recipes for dealing with Russia are often entertaining. The idea of using Russia to manage China’s rise is a product of naïveté. Why should the Kremlin act as the West’s 'Suicide Squad' doing its dirty work? Besides, persuading Russia to advance US goals would require sophisticated Western leadership. Who could aspire to this role?
 
Certain experts recommend the West finds a new model of containment and cooperation with Russia, but this also sounds dubious. How can the West contain Russia if the Russian elite has been integrated into the West? Besides, real containment would require isolating Russia, which the West cannot afford.
 
Even more dubious is the idea of charting a middle path between containment and cooperation. What kind of gesture, precisely, lies halfway between a handshake and an armlock?
 
The key factor in the West’s misperception of Russia is a determination to see only a single, dominant trend, which does not exist. Russia’s survival logic is based on duality: being both with the West and against it (that is, exploiting Western resources while insulating Russian society from Western influence).
 
During Soviet times, the West successfully reacted to this survival logic. Now that Russia has created a lobbying machine within Western society, the West is at a loss as to how to respond. It is especially confused because the Russian elite has done something the Soviets never dreamt of: it has shifted its struggle for survival inside the West, as demonstrated by the links between Russians and the Trump campaign, and by probing the limits of the Western establishment to be co-opted and corrupted.
 
Western misperceptions make the West’s Russia policy wobbly, but it is not clear that the resulting disorientation is good for Russia. While it creates room for manoeuvre for the Kremlin, it can provoke confusion within government about the West’s willingness to respond to its actions. Russia was ill prepared for the latest US sanctions package — a result of its misreading of the West.
 
Understanding Russia’s duality is challenging. And this duality is also tricky for the Kremlin, for it must find a way to oppose the West even while using the latter’s rich resources to advance its own survival.
 
Associate Fellow, Russia and Eurasia Programme
 
 

Bu haber toplam 2847 defa okundu.


Koble Muammer Canıdemir

Bu durum hiçbir zaman değişmedi ve değişmeyecek. Batının bu ikilem politikasından şark kurnazı yapısıyla Rusya hep faydalandı. Hala da faydalanıyor.
Biz Çerkesler olarak bunu unutmaması gerekenlerin başında gelmeliyiz. İşin özü ne Batı'ya tam güven. Ne Rusya'ya tam düşmanlık. Bizim zaten öyle ne ulusal bilinç, ne politik, ne ekonomik, ne nüfus gücümüz var.
Her kes bulunduğu noktada ya Donkişot misali kahraman, ya alacağı ulufe kadar yalama.
Bunların bilincinde olup kendi orta yolunu seçen milliyetçiler ise her iki gücün arasında sesleri kısılıp güçleri alındı. Yada mücadelesini verdikleri kendi halkını bile bu güçler manipüle ederek, ekstremist-ütopik- ilan edildiler.

17 Eylül 2017 Pazar Saat 16:55
Sitemizin hiçbir vakıf, dernek vs. ile ilgisi yoktur. Sitede yayınlanan tüm materyallerin her hakkı saklıdır. Sitemizde yayınlanan yazı ve yorumların sorumluluğu tamamen yazarına aittir.
Siteden kaynak gösterilmeden yazı kopyalanamaz.
Copyright © Cherkessia.Net 2009 İletişim: info@cherkessia.net