Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto
Ным игущы1-Ana Sözü
08 Haziran 2021 Salı Saat 22:49
Ным игущы1-Ana Sözü
 
Karadeniz kıyısı köylerinden Hacıko (1) köyü yaşlı kadınlarından Vasiliy kızı Şhabe Raisa’nın kendisine “Ben kimim: Rus muyum, Ukraynalı mıyım, yoksa bir Adıge miyim?” dediği görülüyordu. Uzun bir yaşam yolunu izlemiş olan bu ilginç kadınların değişik uluslardan getirdikleri özellikleri görmemek olanaksızdı. Bu kadının çocukları ve torunları düzgün birer eğitim aldılar ve her biri birer meslek sahibi oldular.
 
 
Ukrayna’nın Harkov ilinde doğan Trofim oğlu Rudnev Vasiliy ve eşi Mariye  İkinci Dünya Savaşı’ndan  kısa bir süre önce, 1930’larda Ukrayna’da patlak vermiş olan büyük kıtlıktan kaçarak Soçi’ye geldiler. Ukrayna’dan Kafkasya’ya uzanan yol uzun ve zorluydu. Ölüm tehlikesi ile karşılaşıyorlardı. Karadeniz kıyısına geldiler ve Şapsığe’deki   Kalej (2) köyüne yerleştiler. Bu dağlı köyünü ne diye seçmişler, bunu bilen yok, ama burayı sevdiler ve bu yerde büyük bir kök saldılar. Köylüler Vasiliy’e büyük bir saygı duyuyorlardı. Vasiliy nakliyeci idi, değişik gıda maddelerini  komşu köylere ulaştırıyordu. Eşi Mariye ekmek fırınında çalışıyordu.
 
Birini diğeri izleyerek çocukları dünyaya geldi: Vladimir, Raisa, Aleksey, Aleksandra. Vladimir 1942’de savaşa, cepheye götürüldü, maalesef şansı yaver gitmedi ve dönemedi. O zorlu günlerde Vasiliy’in eşi Mariye doğduğu topraklara dönmek istedi, ama Kalej köyüne alışmıştı, kendilerine iyi davranılıyordu. Babalarını yitirmiş olan bu yetim çocuklar köylülerce kollanıyorlardı.
 
Evin çocuklarının yaşam yolculuğu başka ulustan kişlere iyice bağlanmış oldu. Aşape, Lığotx, Kalej ve diğer köyler köylüleri Ukraynalı Rudnev ailesini sevdiler. Eski köklerini unutmuş bulunuyorlar, Adıgeceyi ve Adıge geleneklerini benimsediler, çocukluklarından beri bulundukları yöreyi seven kişiler oldular.
 
Rudnev aile albümüne bir göz attığınızda Vasiliy ile Mariye’nin kucağındaki küçük kız Aleksandra’yı görüyorsunuz. 6 yaşında idi. Annesine fırında yardım ediyordu,  ateş sıçrayıp tutuşmuş, kendisini kurtaracak biri olmadığından vücudu  yanmış ve bir hafta sonra da yaşama veda etmişti.
 
Oğul Aleksey çalışkan biriydi. En ağır işleri yüklenmekten kaçınmazdı. Arıcılık işinde deneyim kazanmıştı. Köylülerine yardımını esirgemezdi: Onlarla birlikte ot biçer, ürün kaldırır, ev inşa edenlere yardım ederdi, çok konukseverdi.
 
Rudnev ailesinin çocukları içinde en başarılı olanı Vladimir’dir. Genç çocuk iken Tuapse’ye gitti ve usta bir makinist oldu. Makine imalat fabrikasında çalıştı. 1970’li yıllar boyunca çok sayıda bozulmuş  makineyi onarıp çalıştırıyordu. Kızıl Bayrak nişanı ve “Rusya’nın örnek makine imalatçısı” takdirnamesi ile ödüllendirildi. Birçok gazetede başarıları yayımlandı, Takdir levhasında resmi yıllarca sergilendi.
 
Rudenev ailesinin kızı Raise, Şhabe Osman ile evlendi ve üç çocukları oldu. Raise köy dükkanında (market) uzun yıllar boyu çalıştı. Rudnev ana kızından torunlarını çok seviyordu, ama, gerektiğinde de sert davranmaktan da çekinmiyordu. İşten kaçmama, kararlı olmaları, büyüklere (nahıjlara) karşı saygılı olma, komşulara yardımcı olma gibi güzel gelenekleri torunlarına öğretiyordu.
 
- Soçi’de doğdum ve büyüdüm, - diye anlatıyordu Şhabe Raise. – Savaşı, kıtlık ve kolhozların kurulduğu dönemleri iyi anımsıyorum. Yıkılıncaya değin coşku içinde çalışıyorduk. Herkes elinden geldiğince çalışıyordu. O dönem insanlar daha uyumlu ve yardımsever idiler. Hepimiz daha iyi günlere kavuşacağımıza inanıyorduk. Ben kendimi bildim bileli Adıge sayıyordum.
Raise iyi Adıgece konuşuyordu. Ama ana ve babalarının geldiği yeri ve soyunu da unutmuyordu.
 
Nıbe Anzor, Adıge mak, 31 Mayıs 2021
 
(1) - Hacıko, Kıyıboyu Şapsığe’de Karadeniz'e dökülen Aşe Irmağı boyunda 518 nüfuslu küçük bir Çerkes köyü.
 
(2) - Kalej, Aşe Irmağı boyunda 393 nüfuslu küçük bir Adıge köyü. Köyde, Aşe Irmağının sağ (kuzey) yakası, dik ve yüksek yamaçlıdır. Buraya Jığeyıbg (Жъыгъэ ибг / Yaşlılar Dağı) deniyordu. Nart söylentilerinde kocamış, elden ayaktan düşmüş kadın ve erkek yaşlıların, "Xase" (Kurultay) kararı gereği kızaklara ya da çocuk arabalarına bindirilerek yamaçtan aşağıya salınarakk öldürüldükleri anlatılır. Gittiğimde yamaç boyunca kara karga (kolej) sürüleri cıyaklayarak uçuşuyorlardı. Kart insan etini hâlâ özlüyor olabilirler mi diye aklımdan geçirmiştim. - hcy
 
Kaynak: https://adygvoice.ru/2021/05/31/%d0%bd%d1%8b%d0%bc-%d0%b8%d0%b3%d1%83%d1%89%d1%8bi/?fbclid=IwAR054zqANIyCENl5hR0bN6N1KhyTey4NXvmnQdfBrXB0YpLoP7dyIjtjxAI
 
Çeviri: Hapi Cevdet Yıldız
 
Cherkessia.net, 8 Haziran 2021

Bu haber toplam 3045 defa okundu.


Semih Akgün

Benzer gelenek ve öyküler eski Japonlar'da da varmış.
Fakat bu gerçekten bir gelenek mi, yoksa sadece masal canavarları kadar uçuk, kaçık bir masalsı söylenti mi?
Arkeolojik veriler sanırım bu tür bir bilgiyi henüz doğrulamadı.
Eğer böyle bir gelenek Çerkesya topraklarında uygulanmış ise hiç tereddütsüz söyleyebilirim ki 10 yıla kalmaz öğreniriz.

10 Haziran 2021 Perşembe Saat 17:13
Sitemizin hiçbir vakıf, dernek vs. ile ilgisi yoktur. Sitede yayınlanan tüm materyallerin her hakkı saklıdır. Sitemizde yayınlanan yazı ve yorumların sorumluluğu tamamen yazarına aittir.
Siteden kaynak gösterilmeden yazı kopyalanamaz.
Copyright © Cherkessia.Net 2009 İletişim: info@cherkessia.net