Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto
Avraham Şumulyeviç:Moskova Neden Kafkasya’dan Çıkacak?
11 Aralık 2016 Pazar Saat 23:13
Rusya’nın Kafkasya’daki varlığı yavaş yavaş sona yaklaşıyor. Oysa Kafkasya’yı imparatorluk sınırlarına alması, bir asrı geçen kanlı savaşlar sonunda olmuştu.

 

Avraham Şumulyeviç, 9 Aralık 2016

Rusya’nın Kafkasya’daki varlığı yavaş yavaş sona yaklaşıyor. Oysa Kafkasya’yı imparatorluk sınırlarına alması, bir asrı geçen kanlı savaşlar sonunda olmuştu. Asırlık savaşların sonunda  bunu başarmış, bu başarıyla beraber yenilgiye uğrayan Kafkasya’nın en büyük yerli halklarından olan Çerkesler tamamen tahrip edilerek, büyük çoğunluğu anavatanlarından çıkartılmış ve sınır dışına sürgün edilmişti. Yine bu dönemde Çerkeslerle birlikte diğer halklarda aynı şeylere maruz kalarak ülke sınırlarına göçe zorlandılar.

Avraham Şumulyeviç: Rusya doğumlu İsrailli politolog, siyaset analisti.

 

Tabi tüm bunlar yaşanırken Rusya’da süreçte ağır bedeller ödemişti. Bu bölgede görev alması için en seçkin askerler bölgeye gönderildi. Gelenlerin birçoğu savaşlar sırasında can verdi.  Çokları yine yıllarca süren seferlerde evlerinden uzak Kafkasya’nın karları altında birçok güçlüğe katlandı. Tüm Rusya halkının bu bölgedeki savaşlar sebebiyle uzun bir süre savaş psikolojisiyle yaşaması bir yana, diğer taraftan bunun ekonomiye olan etkisi de korkunç düzeylerde olmuştu. 

 

Aslında bu yıllarla beraber ve sonrasında bu güne kadar Kafkasya’nın fethi bir türlü tamamlanamadı. Gerek imparatorluk yıllarında gerek daha sonra Stalin, Yeltsin, Putin döneminde dahi Kafkasya’da ordunun en güçlü kısmı hazır tutuldu. Bu bölgede baştan beri soykırımlar, etnik temizlikler, katliamlar ve bölgede sürekli olarak aşırı güç kullanımı devam etti.

 

Rusya 1991 yılından sonra ise Güney Kafkasya’yı kaybetti ve bunun içinde az kan dökülmedi. Sovyet ordusunun Bakü ve Tiflis’te gerçekleştirdiği cinayetler, Azerbeycan- Ermenistan, Gürcistan- Osetya, yine Gürcistan- Abhazya ve Osetya- İnguşya arasında yaşanan kanlı savaşlar... Devamında, İslami yeraltı dünyasının kanlı eylemleri ve tüm bunların içinde Sovyetlerden beri gerek Rus istihbarat servisleri gerekse Rus ordusu önemli roller üstlendi. Yine bu saydıklarımıza Rus-Gürcü savaşı ve her iki Rus- Çeçen savaşını da eklememiz gerekir.

 

Ama tüm bunlara rağmen Kafkasya, eski deyimle Rusya’ya hiçbir zaman katılamadı. Ya da Putin döneminin deyimiyle Rusya’ya bir türlü entegre olamadı.

 

Kafkasya dediğimiz yer dünyanın en eski uygarlıklarının merkezidir. Ekonomik olarak kendine yeten önemli merkezlerden birisidir ve bu durumu bir kaç yüzyıldır devam etmektedir. Kafkasya’da öyle şehirler var ki kuruluşu iki bin yıl öncesine dayanmakta. Tüm bu zamanlarda Kafkasya bölgesi Moskova’nın desteği olmaksızın ekonomik olarak ayakta kalabilmişti. Ancak son zamanlarda bu bölgedeki ekonomik hayat ve düzen tahrip olarak, gerek bölgedeki çiftçilik, gerekse ekonominin gelir düzenini sağlayan unsurların hepsi yok olmaya başladı.

 

Bu yüzden, her yıl bölgedeki gençler, bölge dışında iş aramaya gidiyor. Ve son yıllarda istatiksel olarak çok büyük sayılarda insanın tarihi toprakları dışında büyük şehirlerde yaşamakta olduklarını görüyoruz.Güya bu durumu düzeltmek, bölge ekonomisini desteklemek adına her yıl bölgeye Moskova’dan milyarlar akıtılıyor. Bu paraların önemli bir kısmı bölgede hakim resmi yöneticilerin ceplerini dolduruyor, bunun içinde yine bu paralardan önemli bir kısmı  Moskova’ya komisyon olarak geri dönüyor.

 

Bunlara örnek olarak mesela Çeçenistan’da bölge için harcanması gereken paraların yaklaşık %60'ının bu şekilde yok olduğu söyleniyor.

 

Bu sebeple Moskova yönetimi ‘’sübvansiyon’’ adı altında yolsuzluğu yaygın hale getirmekle kalmayıp, bölge de yerel üretim ve ticaret sektörünün de gelişmesine engel oluyor. Tabi ki bu yapılanlar federal bütçeye oldukça ağır yükler getiriyor, ancak bundan daha önemlisi tüm bu yük yüzünden bölgeye karşı nefreti geliştiriyor. Bu nedenle ülke çapında son yıllarda "Yeter bu Kafkasya’yı beslediğimiz" sloganı yaygınlaştı ve popüler hale geldi.

 

Bununla birlikte yine bu sloganı destekleyenlerce üretilen "Rusya Ruslarındır" sloganı da insanların mitinglerde dile getirdiği sloganlardan birisi. Ve bunun bir örneği olarak, bu görüşteki insanların 11 Aralık 2010 da Moskova’nın Menej meydanında düzenlediği mitinge yaklaşık 50 binin üzerinde insan katıldı.

 

Tüm bu sebeplerden dolayı Rusya ve Kafkasya bir ayrım noktasına gelmiş durumda. Bugün için Rusların büyük bir kısmı, Kafkasyalıları kendilerinden saymadıkları gibi onlarla aynı ülkenin vatandaşı olmayı da istemiyorlar.

 

Rusya toplumlarının sosyal normlarına ve kültürel kodlarına bakıldığında, Kafkasyalılar'ın artık Ruslar'dan farklı mental değerleri olduğu görülebilir. Ve aynı çatı altında, aynı şeyleri hissederek, aynı şeyleri paylaşan, ortak değerleri olan, birlikte olan bir toplumdan çok uzaklaşmış oldukları aşikardır.

 

Bu yüzden Rusya sakinleri Kafkasya bölgesini kendi devletlerinin bir parçası olarak içlerine sindirememekte, aynı şekilde Kafkasya halkı da kendilerini Rusya’nın bir parçası olarak görmemektedir. Bu gün için Kafkasya bölgesi Rusyalılar için ülkelerinin bir bölgesi olsada tehlikeli bir bölgesi şeklinde algılanıyor.

 

Kremlin yönetimi için Kafkasyalılar tamamen yabancıdır. Aynı şekilde bölge yöneticileri de Moskova’dan uzaktır. Tabi ki merkezdeki sorunların krizlerin aynısı bu bölgelerde de yaşanıyor, ancak bu tür sorunlar doğal olarak Moskova’da yerel yönetimlerde ve bölgede olduğu gibi yıkıcı olmuyor.

 

Ayrıca bunlara ek olarak, bölgede Sovyetler birliğinin dağılmasından itibaren halen daha bölgede yer yer partizan savaşı devam ediyor. Moskova yönetimince sürekli olarak güvenlik desteği verilse bile başka bölgelerde olduğu gibi sabotajlar ve terör eylemleri olabiliyor.

 

Moskova yönetimi, bölgede yaşananlara karşı aldığı tedbirler ve olaylara hakimiyet açısından oldukça yetersiz kalıyor. Mokova’da ki yönetim içinde görev alanlar bölgeden çok uzak ve bölgedeki sorunlar konusuna da yabancı kalıyorlar.

 

Rusya gerçekten bir Federasyon devleti olsaydı bu konular, bu sorunlar bölgede alınacak kararlar doğrultusunda, bölgenin kendi yetkileri doğrultusunda verdiği güç ve kendine güvenle belki daha kolay çözülebilecekti. Ancak merkeziyetçilik anlayışının gittikçe artması yüzünden bu bölgelerdeki sorunların neler olduğu ve bölgelerdeki psikoloji merkezden anlaşılamıyor. Böyle olunca da merkez bölgeden gittikçe uzaklaşıyor.

 

Sovyetler Birliği dönemi sonrasında bölge, merkez için koloni sömürge bölgesi durumunda kalmıştı. Ancak sömürgeler her zaman merkeze para pompalayan bir rol üstlenmeyebiliyor ,bazen de gerekli düzen doğru şekilde oluşturulmaz ise bu gün yaşandığı gibi merkezi yönetim için masraf ve zarar bölgesi durumuna geliyor. 

 

Evet Fransa’nın da İngiltere’nin de sömürgeleri olan bölgelerle merkezi ilişkileri olmuştu ama bu ilişkiler politik bağlamda merkeze bağlı, ekonomik olarak da bölgenin bağımsız olması sistemini içeren bir düzen oluşturmuşlardı. Bu tür benzer sorunlar tüm imparatorluklarda yaşanmıştı. 

 

Son on yılda Kuzey Kafkasya bölgesi bu bahsettiğimiz koloni hayatında yaşamaktadır. Ki bu yaşanan koloni sistemi bugünkü 21. yy da ki temsili sistemde değil, hala 19. Ya da 20. yy ın ilk bölümünde olduğu gibidir.

 

Bu yüzden başka ülkelerde de, 20. yy da yaşandığı gibi bu şekilde ilişkileri olan kolonilerin merkezden ayrılması süreçlerinin yaşanılması kaçınılmaz olacak.

 

Son olarak, Kuzey Kafkasya’da bugün merkezin Kafkasya’da ki toplumsal ve ekonomik hayatı kontrolü tamamen bitmiş durumda. Merkezin 200 yıllık bölgeye hakimiyeti doğal olarak sona eriyor. Bu ayrılışın nasıl olacağı, hangi şekilde olacağı konusunun ayrıca değerlendirilmesi gerekiyor.

 

Kaynak: http://afterempire.info/2016/12/09/kavkaz/

 

Çeviri : Кушу Ф.

Cherkessia.net, 12 Aralık 2016


***


Почему Москва уйдет с Северного Кавказа?

09.12.2016  

Вконтакте4Facebook836Twitter

Авраам Шмулевич.

 

Российское присутствие на Северном Кавказе подходит к концу. Россия смогла включить Кавказ в состав Империи только после кровопролитной войны, длившейся более ста лет, взяв за это огромную цену. Один из крупнейших народов Кавказа – черкесы – был полностью истреблен или изгнан со своей исторической территории. Частичному изгнанию и истреблению подверглись практически и все другие народы Кавказа.

 

Огромную цену за «покорение Кавказа» пришлось заплатить и самой России. Тяжёлые жертвы в ходе завоевательной войны понёс и сам русский народ, как высшие классы общества, на Кавказе погибли многие его выдающиеся представители, так и одетые в солдатские шинели крестьяне. Те из них, кто выжил, не погиб под пулями и кинжалами горцев, не замёрз в Кавказских снегах, были навсегда оторваны от своих семей. Огромной была и экономическая цена Столетней Кавказской войны, существенно затормозившей экономическое развитие России.

 

Однако Кавказ никогда не был «покорен» окончательно. Его продолжали сотрясать вооруженные выступления. Все время своего нахождения в составе Империи во всех ее трансформациях Кавказ был убыточен для казны. И еще дважды – при Сталине и при Ельцине-Путине – Империя вынуждена была задействовать всю мощь своей армии, прибегнуть к массовым убийствам, вплоть до геноцида, и этническим чисткам, чтобы сохранить Кавказ в своем составе.

 

После 1991-го года Российская Империя все-таки потеряла южную часть Кавказа, хоть она и пролила немало крови, чтобы воспрепятствовать этому. Убийства, совершенные Советской Армией в Тбилиси и Баку, азербайджано-армянская, грузино-осетинская и грузино-абхазские войны, осетино-ингушский вооруженный конфликт, кровавые акции вооруженного исламского подполья – в их развязывании и поддержании решающую роль сыграли советские, а затем российские спецслужбы и армия. К этому списку надо прибавить российско-грузинскую и две российско-чеченские войны.

 

Но, несмотря на все эти чудовищные усилия, никак нельзя сказать, что Северный Кавказ «замирён» и «покорён» (если пользоваться терминологией царских времен) или «является интегральной частью России» (если прибегнуть к новоязу путинского времени).

 

Кавказ – один из древнейших очагов мировой цивилизации. Как отдельный и  самодостаточный, в том числе экономически, регион, он существует несколько десятков веков.На Северном Кавказе есть города, история которых насчитывает более двух тысяч лет. На протяжении всего этого времени экономика Кавказа прекрасно обходилась без дотаций из Москвы. Однако сейчас она полностью разрушена. Ни сельское хозяйство, ни промышленность практически не функционируют. Ежегодно молодежь вынуждена покидать регион. Огромное число северокавказцев работает за пределами своей исторической родины.

 

При этом Москва переводит на Кавказ миллиарды якобы для поддержки местной экономики, но большая часть этих денег оседает в карманах северокавказских чиновников, а еще большая уходит в виде откатов обратно в Москву. Для Чечни, например, сумма отката составляет 60% от переводимых в республику денег.

 

Кремлевские дотации лишь развивают коррупцию и окончательно убивают возможность существования и развития местного бизнеса и производства. Все это ложится тяжелым бременем на федеральный бюджет, но что еще более существенно – вызывает гнев и отторжение у населения собственно России. Лозунг «Хватит кормить Кавказ» пользуется очень большой популярностью и у простых обывателей, и у мелких и средних чиновников, и у силовиков. На сегодняшний момент это – практически единственный лозунг, под которым в сегодняшней «русской России» протестное движение могло бы  вывести на улицы массы людей. Именно под антикавказскими лозунгами происходили массовые беспорядки в Москве 11 декабря 2010 года, когда на Манежной площади собрались около 50 тысяч человек.

 

Все это уже привело к ментальному отторжению Северного Кавказа и остальных частей РФ. Большинство русских не воспринимают кавказцев как «своих», как граждан своей страны. Причем отторжение это взаимное.

 

Культурные коды, преставление о социальных нормах, социальные практики и жителей Северного Кавказа и остальных регионов Российской Федерации – совершенно разные. Между ними утрачено ощущение единства, ощущение принадлежности к общей стране.

 

Жители России не воспринимают Северный Кавказ как интегральную часть своей страны. Жители Северного Кавказа воспринимают остальную РФ не как часть своего государственного пространства, но как внешнюю территорию, которая может служить источником заработка, «добычи», опасности – но никак не является частью их дома.

 

А власть Кремля северокавказцы воспринимают  как абсолютно чуждую для них власть.

 

Все критические процессы, разъедающие государственный организм Российской Федерации, все существующие в стране проблемы – существуют и на Северном Кавказе. Но только там они выражены на несколько порядков больше, как на несколько порядков больше и их деструктивное воздействие на местное общество.

 

Кроме того, на Кавказе есть и свои специфические проблемы, в первую очередь идущая там практически с момента распада СССР партизанская война. Несмотря на огромные усилия Москвы, подавить ее не удается. Более того, диверсионно-террористическая активность периодически выплёскивается на другие регионы.

 

При этом аппарат управления в РФ вообще крайне неэффективен. А кадров, которые были бы достаточно компетентны, чтобы управлять Кавказом, тем более в условиях существующей дурной централизации  – у Москвы нет вообще. Чиновников,  которые знали бы местные  языки, глубоко разбирались бы в проблемах национальной психологии и традициях многочисленных кавказских народов, могли бы вообще решать сложные задачи – в современной России быть не может по определению.

 

Если РФ действительно являлась бы федерацией, все эти факторы еще не были  бы смертельно опасными для сохранения территориального единства страны. Но в условиях жестко централизованной унитарной автократии, каковой на самом деле является сегодняшняя Россия – все это представляет неразрешимую проблему.

 

В постсоветские годы Северный Кавказ превратился в колонию. Колония – это не всегда регион, из которого метрополия выкачивает деньги. Очень часто в истории колонии были убыточными для центра – такие колонии были во всех колониальных империях, Британской, Французской, Российской и т.д. Колония – это территория, резко отличающаяся от метрополии по национальному и (или) религиозному составу населения, принадлежащая к иной культуре, политически управляемая из метрополии и экономически от неё зависимая.

 

Именно такой территорией и стал за последние десятилетия Северный Кавказ.

 

А колониальная система в том виде, в котором она была в 19 и 20-м веках, совершенно непредставима в веке 21-м, она изжила себя. Процесс отделения колоний неизбежен – он диктуется объективными историческими и экономическими законами, действие которых проявилось в истории всех колониальных стран двадцатого века.

 

Система управления и организации жизни на Северном Кавказе полностью исчерпала себя. Двухсотлетнее колониальное присутствие Российской Империи на Северном Кавказе подошло к своему логическому концу.

 

Как именно прекратится это присутствие, как это произойдет, какие тут есть варианты – предмет отдельного рассмотрения.

 


Bu haber toplam 4759 defa okundu.


Semih Sağlam

Bu sav yanlış bence. Maykop'ta konuştuğum çok fazla Adige Putin sempazitanı ve o yokken terör vardı görüşüne sahip. Rusya federasyonuna entegre olmuş durumdalar. Ayrıca Abhazya ve Çeçenistan da Rusya'dan gelen mali yardımdan oldukça memnun gözüküyor.

30 Aralık 2016 Cuma Saat 19:29
Rafet Dzibe

Artık körün gözü açıldı. Pandoranın kutusu tekrar kapanmaz. Oranın insanlarını motive edebilecek argümanları da kalmadı.

13 Aralık 2016 Salı Saat 00:13
Süleyman Uz

Rusların ayrılmasına Kafkasya hazır mı? Rusya ayrılınca işgal öncesine mi dönülecektir? Bu konuda plan var mıdır?

12 Aralık 2016 Pazartesi Saat 17:11
Sitemizin hiçbir vakıf, dernek vs. ile ilgisi yoktur. Sitede yayınlanan tüm materyallerin her hakkı saklıdır. Sitemizde yayınlanan yazı ve yorumların sorumluluğu tamamen yazarına aittir.
Siteden kaynak gösterilmeden yazı kopyalanamaz.
Copyright © Cherkessia.Net 2009 İletişim: info@cherkessia.net