Karakter boyutu : 12 Punto 14 Punto 16 Punto 18 Punto
DEVLET BENİM! Veya zamanı nasıl durdurabilirim?
30 Haziran 2020 Salı Saat 22:51
Tüm dönem kapanıyor. Her şey daha zor ve daha açık hale geliyor. Rusya hâlâ bir Avrupa olmaya çalışırken erken Putinizm hurdaya çıkarıldı.

 

Tüm dönem kapanıyor. Her şey daha zor ve daha açık hale geliyor. Rusya hâlâ bir Avrupa olmaya çalışırken erken Putinizm hurdaya çıkarıldı. 

Lilia Shevtsova: Araştırmacı Ortak, Rusya ve Avrasya Programı, Politolog.


Açıklık sezonu, Kremlin'in neye benzediğini umursamadığı bir zamanda geldi. Liberal aldatmaca oyununa izin veren Rus postmodernizmi bitti.

 

Kremlin, liderin sonsuza kadar yönetim arzusu ile belirsiz seçimler arasındaki çatışmayı çözdü. Anayasa değişikliklerine ilişkin mevcut irade ifadesinin ardından, gelecek seçimler aşırıya kaçıyor. Bununla birlikte, bir sorun ortaya çıkıyor: Yeri doldurulamaz olan, şimdi başarısızlıkların sorumluluğunu üstlenecektir. Bu ağır bir yük!

 

Ama asıl mesele Vladimir Putin'in "hayat boyunca" kuralında değil. Ana şey, Rus devletinin kişiselleştirilerek bir liderle birleştirilmesi, devletin toplumun gözünden düşmesiyle bir çöküş tehdidine neden olacaktır. Unuttunuz mu: "Rusya Putin'dir!"

 

Rus devleti, bugün Rusya'yı yeniden biçimlendiren bir işlev, bir uzantı, bir insan yönetim aracı haline geliyor. Trump, Macron ve Merkel bu fonun karşısında nasıl da solgunlaşıyor!

 

Devletin kişileştirilmesi, hainlik ve vatana ihanet olarak kabul edilmesinden feragat edilecek özel bir meşruiyet gerektirir. 

 

Kremlin, sorunu SSCB'den Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda bir zafer ödünç alarak ve Rusya başkanını bu zaferin yaşayan bir sembolü ve tarihi belleğin garantörü yaparak çözdü. 

 

Geçmişe dönüş yoluyla yeni bir güç/yetki mekanizması inşa etmenin maliyeti geleceğe yönelik ilerlemenin reddedilmesidir. Geleceğin vizyonunu düşünmek bile küfür gibi görünüyor.

 

Artık geçmişe bakan bir devlet kısmi değişiklikleri bile reddedecek. Aksi takdirde, "Gorbi etkisi" meydana gelebilir. Böylece pencereyi açtı ve ne başladı!

 

Ancak Putin'i devleti kişiselleştirmeye iten, yönetici sınıfın kamburlaşmış sırtları olan bir faktör de var. Sessiz Duma, köle senatörler (biri hariç, Vyaçeslav Markhaev), oligarklar ve kültürel "elit"lerden yoksun hizmetkarlar, bunların hepsi lideri kitlenin bu aşağılanmaya katlanmak için istekli olup olmadığını kontrol etmeye yönlendirmelidir. Görünüşe göre o sınırı görmedi.

 

Başkanın halka destek çağrısı, seçkinlere açıkça güvenmediğini gösteriyor. Belki de onları hor görüyor. Anlaşılabilir. Anayasal "oy", Putin'in siyasi sınıfla iletişim halindeki ellerini bağlar. Putin hiçbir zaman çürümeyi yayma arzusu ile karakterize edilmemiştir. Ama kim ne zaman buharı bırakmaya ihtiyaç olacağını bilir. Sonra kuruluş tekerleklerinin altına atmak için kullanışlı olacaktır.

 

Doğru, insanlarda kötü şans olabilir. Bugün ülke nüfusu aşkı arayan "Sonsuza kadar Putin" rejimi, onları sevgiye zorlamak zorunda kalacak. Kalıcı yöneticiler genellikle sempatiye neden olmazlar. Ancak Rusya'nın böyle bir baskı konusunda çok tecrübesi var.

 

İddiayı reddetmek birçok insan için hayatı zorlaştıracaktır. İktidarla geçinmeye ve itibarlarını korumaya çalışan konformistler zemin kaybediyorlar. Şimdi gücü açık ve yüksek sesle sevmek zorunda kalacaklar. Bu çok hoş değilse, Kalyagin'i tekrarlayarak acele etmelisiniz ve inliyeceksiniz: "Ezildim ve şok oldum!"

 

(Bilinçsiz de olsa) iktidar için çalışan, insanları sistemin ilerleme yeteneğine ikna eden "evrimciler" için zor olacak: Katlanmak zorundasınız!

 

Bununla birlikte, iktidar kurumunun ve liderinin çözülemezliği, iktidarın yaşam döngüsü sona erdiğinde iktidar transferini çözmez. Kurumsal düzenleyicilerin tasfiyesiyle, bu süreç devletin ve toplumun istikrarı için bir tehdit haline gelir. Bu gün çimento gücü olan Kremlin, gelecek için patlayıcı bir sorun yaratıyor.

 

Kaçınılmazlık yasasını unutmayacağız: Yeni her şeyin gücünün yetkinliğinin meşrulaştırılması her zaman öncekinin olumsuzlanmasıyla gerçekleşir. Yorgun insanların sevgisini kazanmanın en etkili ve en hızlı yolu budur. Dahası, genellikle duygu olmadan ve büyük bir coşku ile inkar ederler. Ancak bugün yeni liderin devleti vesayetten kurtarmaya ve bağımsız siyasi kurumları yeniden inşa etmeye hazır olup olmayacağını bilemeyiz. Belki de "Devlet benim" diyecektir.

 

Geçmişe kaçmak ülkenin kaderini belirler. Militarizmde, bağımsız bir özne olarak bireyin yok edilmesi, ilerlemeyi imkansız hale getirir. Ekonominin "atılımı" ve "dijitalleşmesi" umutları çöküyor. Rus üretim süreçlerinin sadece% 8'i yenilikçi ilerlemeye katılıyor (Çin'de -% 41, Türkiye'de -% 51 ve Hindistan'da -% 61). Beşeri sermayenin Rusya'nın ulusal refahı içindeki payı% 46 ve diğer ülkelerde -% 70'dir. Gelişmiş dünyaya yetişme yeteneği gerçekçi olmuyor. Bununla birlikte, yenilenen Rus devletinin istikrarı ise şimdi buna yetişmeyi reddetmeye dayanıyor.

 

Bu arada, egemen potansiyel tükeniyor. Putin, ekonomik güçle yenilenemeyeceğini anlıyor. Bu nedenle, II.Dünya Savaşı'ndaki Kazananlar Kulübü'nün canlanmasına dayanan bir dünya düzeni fikri var. Tek kelimeyle, evrenin geri kalanı Rusya ile birlikte geçmişe çekilmelidir. Peki Batı ve Çin neden İkinci Yalta'yı kabul etmeli ve ilerleme ve rekabeti terk etmeli? Fikir başarısız oldu, çünkü Putin Almanya'yı kulüpten kovdu ki o Rusya için herkesten daha fazlası anlamına gelen bir devlet.

 

Tarihte yöneticilerin zamanı durdurmaya çalıştığı dönemler olmuştur. Bazen başarılı oldular ve sonuç olarak tüm medeniyetler yok oldu. Küresel bir dünyanın parçası haline gelen bir toplumda bu pek mümkün değildir.

 

Ancak her durumda, hepimiz içinde bulunduğumuz bu duraklama için bedel ödemek zorunda kalacağız. Ya da biz kendimiz bu hızlı gidişe izin verdik.


Kaynak: https://www.facebook.com/ShevtsovaLilia


Çeviri: Tlepşuko Ömer Çakırer

Cherkessia.net, 30 Haziran 2020


***

ГОСУДАРСТВО-ЭТО Я!  Или как остановить время

Закрывается целая эпоха. Все становится жестче и яснее. В утиль сдан ранний путинизм, когда Россия еще пыталась быть Европой. Пришла пора откровенности, когда Кремль перестало заботить, как он выглядит. С российским постмодернизмом, который позволял игру в либеральные обманки, покончено.

 

Кремль разрешил конфликт между стремлением лидера к бесконечному правлению и выборами, предполагающими неопределенность. После нынешнего волеизъявления по конституционным поправкам будущие выборы становятся излишеством. Возникает, однако, проблема: ответственность за провалы будет теперь нести 

Несменяемый. Тяжелая ноша!

 

Но главное все же не в пожизненном правлении Владимира Путина. Главное в персонализации российского государства, в сращивании государства с лидером, уход которого в глазах общества должен вызвать угрозу обвала. Разве забыли: «Россия- это Путин!»

 

Российское государство становится функцией, придатком, инструментом правления человека, который сегодня переформатирует Россию. Как же мельчают на этом фоне Трампы, Макроны и Меркели!

 

Персонификация государства требует особой легитимации, отказ от которой может быть расценен, как предательство и измена. Кремль решил задачу, позаимствовав у СССР победу в Великой Отечественной войне и сделав российского президента живым символом этой победы и гарантом исторической памяти. Цена построения новой конструкции власти через возврат в прошлое - отказ от движения в будущее. Даже размышлять о видении будущего выглядит, как святотатство.

 

Отныне государство, устремленное в прошлое, будет отвергать даже частичные перемены. Иначе может возникнуть «эффект Горби». Вот он открыл форточку, и что началось!

 

Есть фактор, который не мог не подтолкнуть Путина к приватизации государства- согбенные спины правящего класса. Безмолвная Дума, раболепствующие сенаторы (кроме одного- Вячеслава Мархаева), прирученные олигархи и лакеи из культурной «элитки» - все они должны вызывать у лидера искушение проверить, есть ли у этой массы предел готовности терпеть унижение. Видимо, предела он не увидел.

 

Обращение президента за поддержкой к народу говорит о том, что он, очевидно, элите не доверяет. Возможно, ее презирает. Что же, его можно понять. Конституционное «голосование» развязывает Путину руки в общении с политическим классом. Путину никогда не было свойственно стремление его гнобить. Но кто знает, когда появится нужда выпустить пар. Тогда истеблишмент и пригодится, чтобы бросить под колеса.

Правда, с народом может получиться незадача. Режим «Путин навсегда», который сегодня ищет любви народонаселения, будет вынужден принуждать его к любви. Засидевшиеся правители обычно симпатий не вызывают. Но у России большой опыт по части такого принуждения.

 

Отказ от притворства затруднит жизнь многим. Теряют почву конформисты, которые пытались и с властью ладить, и репутацию сохранить. Им придется теперь любить власть открыто и громогласно. Если это не очень приятно, придется метаться и стенать, повторяя Калягина: 

 

« Я раздавлен и потрясен!»

Трудно придется «эволюционистам», которые также (пусть и неосознанно) работали на власть, убеждая народ в способности системы к прогрессу: нужно только потерпеть!

 

Несменяемость правящей корпорации и ее лидера не решает, однако, вопрос передачи власти по мере завершения жизненного цикла правящих. При ликвидации институциональных регуляторов этот процесс становится угрозой для стабильности государства и общества. Цементируя власть сегодня, Кремль создает взрывоопасную проблему на будущее.

 

Не забудем и закон неизбежности: легитимация нового всевластия всегда происходит через отрицание предыдущего. Это самый эффективный и быстрый способ завоевать любовь уставшего народа. Причем, обычно отрицают без сантиментов и с большим воодушевлением. Но мы не можем сегодня знать, будет ли готов новый лидер освободить государство от своей опеки и отстраивать независимые политические институты. Возможно, и он скажет: «Государство- это я».

Бегство в прошлое определяет дальнейшую судьбу страны. Милитаризм, уничтожение личности, как самостоятельного субъекта, делает прогресс невозможным. Надежды на «прорыв» и «цифровизацию» экономики рассыпаются. Только 8% российских кампаний вовлечены в инновационный прогресс ( в Китае- 41%, в Турции- 51% и в Индии- 61%). Доля человеческого капитала в национальном благосостоянии России составляет 46%, а в других странах - 70%. Возможность догнать развитый мир становится нереальной. Впрочем, стабильность обновленного российского государства отныне строится на отказе догонять.

 

Тем временем иссякает державнический потенциал. Путин понимает, что его нельзя восполнить через экономическую мощь. Отсюда его идея миропорядка на основе возрождения Клуба Победителей во второй мировой войне. Словом, нужно втянуть в прошлое вместе с Россией остальное мироздание. Но с какой стати Западу и Китаю соглашаться на Вторую Ялту и отказываться от прогресса и конкуренции? Идея провальная еще потому, что Путин исключил из клуба Германию - государство, которое для России значит больше всех остальных.

Бывали в истории случаи, когда правители пытались остановить время. Иногда им удавалось и в итоге погибали целые цивилизации. Вряд ли это возможно в обществе, которое стало частью глобального мира.

Но в любом случае нам всем придется платить за эту паузу, в которую нас загнали. Либо мы сами позволили себя загнать.


Bu haber toplam 2209 defa okundu.


Bu habere yorum eklenmemiştir. İlk yorumu siz ekleyin.
Sitemizin hiçbir vakıf, dernek vs. ile ilgisi yoktur. Sitede yayınlanan tüm materyallerin her hakkı saklıdır. Sitemizde yayınlanan yazı ve yorumların sorumluluğu tamamen yazarına aittir.
Siteden kaynak gösterilmeden yazı kopyalanamaz.
Copyright © Cherkessia.Net 2009 İletişim: info@cherkessia.net