1990 yazıydı sanırım, Mümtaz ile Sarp kapısından geçip Abhazya’ya gitmiştik. Başka hiç bir vasıta yoktu arabayla gittik. Kapı doğu bloku kapısıydı onu anlıyorduk ama bu kadarı hiçbir COMECON kapısında olmamıştı. Altı üstü 3 otomobil ve bir TIR vardı sırada. 3. Otomobilde eşiyle birlikte, 3 gündür bekletildiğini söyleyen, Ürdünlü Kaberdey bir tuğgeneral vardı. Neymiş, yanlış kapıya gelmiş.

Yüksek kuledeki nöbetçiye bakan Mümtaz; ‘ Güvenip durduğumuz kızıl ordu bu muymuş’ diye bir espri yapmıştı. Nöbetçi asker, yaka paça dağınık, korkuluğa yaslanmış tütün içiyordu Karadeniz’e doğru. Tüfeği bir yana dayamış, canından bezgin. Gümrük-polis-asker organizasyonu bir felaketti.

Güldürmüştü beni. Rahmetle anayım onu.

Birde dikkatimi çeken Abhazya’da o yıllar; Afgan gazileri örgütlerinin önemli ağırlığı idi. Sanki bir zaferden dönmüşler de? Sonraki yıllarda, Maykop’ta da hissettim bunları, Binaları- toprakları emirlerine hevesle peşkeş çekilen.

Putin’in kesin zafer kazandığı tek yer Çeçenistan. Bir milyonluk bir halka karşı.

Gürcistan’ı susturdu. Kırımı ilhak edip Ukrayna’yı ürküttü. Yani eski hinterlandı.

Putin, katıldığı her uzlaşma toplantısından çıkıp ‘vurun’ diyor. Bizim haris tavuk üreticileri gibi. Viyana ve Antalya toplantılarından sonra yaptığı bu. Güvenilir biri değil.

Diğer yandan, karizması çok fena çizildi Türkiye tarafından. 52 yıldan beri ilk defa uçağı düşürülüyor. Ve karşısında NATO var. Görelim bakalım ne yapacakmış.

Bizim kuşaktan birileri milli maçlarda Rusya’yı tutardı Türkiye’ye karşı, şahidiyim bu durumların. Bu günde benzer durumlar var.

Adıgey Cumhuriyeti, Düzce Üniversitesinde görevli iki Çerkes öğretim üyesini geri çekmiş. Türkiye Çerkesleri artık Çerkesçe öğrenemeyecek, vah vah. İmdat Kip çok sıkı bir espri yapmış bu konuda-internette var. İşgüzarlığın seviyesi bu kadar olur. 

Ekonomik ambargo ise çok kısa süre etkiler Türkiye’yi. Gazı keserse Gazprom başkanının itiraf ettiği gibi bütün ticari itibarı sıfıra iner. Ayrıca belki de hayırlı olur, enerjiyi çeşitlendirmemize vesile olur.

Uçağın düşürülmesi ikinci ‘one minute’ vakasıdır özetle, kim ne derse desin.

Kendi içinde çürüyüp çöküp gitmiş bir ülkeden bu kadar ürkmek, Tayyib’i devirmek için umut bağlamak, Âmin diyenler yerine Dostoyevski okuyan mujiklere razı olmak ( sanki onu okuyorlarmış gibi son yüz yıldır), ‘Halk deviremedi gel sen yap Ey Muhterem Putin’ diyenleri okuyorum, ayıptır.

Güvendiğiniz kızılordu dan bir şey çıkmaz, en azından Nato’ya karşı. Umut bağlamayın.

Diğer yandan uykuya yatırılmış AB müzakereleri yeniden canlandı birden, vizeler 10 ay sonra kalkıyor (umarım). Batının orduları Türkiye’nin etrafını çevirmeye başladı sessiz sedasız. Doğu Akdeniz askeri gemi ve uçaktan geçilmiyor. Batı desteğini esirgemedi.

Her hangi bir askeri harekete girişeceğini hiç sanmıyorum.

Sesi yüksek çıkıyor bütün haksızlar gibi, Jirinovsky’i sakinleştirmeye çalışıyor. 

Domates almayacakmış. Peki.

CARI.