Dmitri Trenin , 25 Ağustos 2014

 

Rusya anti-komünist devriminin liberal mirasının kalıntılarını reddediyor. Muhafazakar değerleri, en başta da hiyerarşik devlet anlayışını benimsiyor. Bu açıdan bakıldığında 1991 darbesi emperyal devleti kurtarmak için başvurulan son çareydi. Ama çok geç ve çok zayıftı.Darbecileri püskürtenler Rusya’yı demokrasi, piyasa ve küreselleşme ile tanıştırdılar. Ama bunu yaparken ülkenin egemenliğinden çok ödün verdiler. Dolayısıyla 1991 yılının “komplocuları” bugün kahraman gibi görülebilirler. Geçmişin galipleri de günümüzde kötü adamlar olabilirler.

 

Tarihin yeniden yazılmasında sorun şu; çökük Sovyetler Birliği’nin yasını tutmak Rusya Federasyonu’nu zayıflatmak anlamına geliyor. Rusya Federasyonu Sovyet enkazının üzerinde kurulmakla kalmadı, 1990-1991 yıllarında temellerini sarstı. Vladimir Jirinovski alışılmış tarzıyla bu bu soruna parmak bastı. Ağustos ortasında mevcut anayasanın fiilen feshedilmesi ve Putin imparator olacak şekilde geleneksel monarşiye geri dönülmesi çağrısı yaptı.

 

Devlet Başkanı Putin onu dinlerken kıkırdıyordu. Kremlin 1991 ayaklanmasından yararlanan ve ihanete uğramış hisseden seçkinler arasında çatışma istemiyor. Tam tersine, Putin toplumsal barış ve seçkinler arasında uzlaşı istiyor. Barış ve uzlaşının temelinde yurtseverlik, merkezinde devlet olacak. Devletin adı Rusya İmparatorluğu, Sovyetler Birliği veya Rusya Federasyonu olabilir.

 

Dmitri Trenin:Direktör, Carnegie Moscow Center

 

 

Hem 1991’de darbeyi püskürten ve yeni Rusya’yı kuran BorisYeltsin hem de darbeyi destekleyen İkinci Dünya Savaşı kahramanı General Valentin Varennikov bugün resmi ideoloji tarafından ulusal kahramanlar olarak kabul ediliyorlar. Ayazda kalan isim Mihail Gorbaçev. Oysa Varennikov'u devirmek istemiş, Yeltsin de buna direnerek Gorbaçev’i kısa bir süre için iktidara geri getirmişti. Ama Gorbaçev kendisine emanet edilen ülkeyi kaybetti. Putin’e göre koşullar ne olursa olsun bu bir lider için affedilmez bir başarısızlık.

 

Putin iktidarında Komünist rejimin çöküşünün kutlanmayacağı belli oluyor. Rus demokrasisi için ödenen bedelin çok yüksek olduğu düşünülüyor. Ülke tarihinin bu kısmı için henüz bir resmi okuma yok. Mihail Gorbaçev hala hayatta. Geçen haftaki sükut bir işaret. Bugün değişirken dün aynı kalamaz  

 

 

 

 

Çeviri : Dr. Ömer Aytek Kurmel

 

Cherkessia.net, 20 Eylül 2014

 

 

****

 

A Historical Change

 

Dmitri Trenin , August 25, 2014

 

 

With official interest in historycurrentlyveryhigh in Russia, it wasstrikingthatlastweek'sanniversary of theAugust 1991 coupagainstPresidentMikhailGorbachevwhichsealedthefate of theSovietUnionandushered in thepresent-day Russian Federationwasvirtuallyentirelyignoredbythestatemedia. As theyusedto say in formertimes, thiswas not accidental. Indeed, theomissionconstitutes an importantsignal.

 

Russia is rejectingtheremnants of the liberal legacy of its anti-communistrevolutionandembracingthevalues of conservatism, aboveall, thehierarchicalstate. Seenfromthisangle, the 1991 "putsch," as it wasbrandedthen, was a last-ditchattempttosavetheimperialstate. Toolateandtootimid, as it turnedout. Thosewhodefeatedthe "putschists" launchedRussia on theroadtodemocracy, the market, andglobalization, but in theprocess of doingsotheygaveawaytoomuch of thecountry'ssovereignty. Thus, the "plotters" of 1991 aremorelikelynowto be seen as heroes, andthevictorslookmorelikevillains.

 

The problem withthisrewriting of history, of course, is thatbymourningthelong-defunctstate, the USSR, it underminesthepresentone, the Russian Federation, which not onlybuiltitsfoundation on thedebris of theSovietUnion, but criticallyundermined it in 1990-1991. Vladimir Zhirinovsky, with his usualbombastcamouflagingmoresubtlethinking, pointed his finger at that problem when he called in mid-Augustforthe de factoabolition of thecurrentconstitutionand a returntotraditionalmonarchywith Putin as theemperor.

 

President Putin chuckled as he listened. A de factomonarchy is morepractical. Italsoservesnousefulpurpose, fromthe Kremlin perspective, toencourage an intra-elite controversybetweenthosewhobenefitedfromthe 1991 upheavalandthosewhostillfeelbetrayed. Rather, Putin has beenconsistentlyseekinghistoricalreconciliationwithinsocietyand an elite consensus—all on thebasis of Russian patriotismsquarelycentered on thestate, whateverits name: the Russian empire, theSovietUnionorthe Russian Federation.

 

Thus, bothBoris Yeltsin, whodefeatedthe 1991 coup, but went on tobuild a newRussia, and General ValentinVarennikov, a World War II heroand a staunchsupporter of thecoup, belong in thenewofficial Russian pantheon. Theoddmanout is ironicallyMikhailGorbachev, whomVarennikovsoughttotoppleandwhomYeltsin'sdefianceseeminglyrestoredtopower (not forlong): Gorbachevlostthecountry he had beenentrustedwith. For a nationalleader, thisconstitutes, in Putin'sview, a supremefailure, inexcusableunderanycircumstances.

 

Under Putin, it seemsthattherewill be nomorecelebration of theend of Communistruleand a gloriousvictoryfor Russian democracy: thepricepaidfor it is nowdeemedto be toohigh. Time has not come yet, however, for a newofficialreading of thatpart of thecountry'shistory. MikhailGorbachev is stillalive. Lastweek's silence is a marker. Withthepresentchanging, historycannotstaythesame.

 

 

Dmitri Trenin: Director, Moscow Center