Biz sanatçılar, çoğu zaman insanların zevkini bozarız. Modern toplumda, sıradan insanlar ve elitler arasında bir bölünme vardır.

 

Plastik oyuncaklar sıradan insanlar içindir, porselen olanlar ise elit topluluk için. Biz ise, aptalca ve vasat şeyleri empoze ederek insanların zevkini, dünya algısını bozarız ve sonra ise insanların değil, kendi yarattığımız kalabalığın zevksizliğine şaşırırız.

 

Mihail Şemyakin: Sanatçı, Heykeltıraş

 

Bugünlerde herkes elitliğe kafayı takmış durumda: elit bira, elit çiviler, elit çizmeler, elit klozet… Tüm bunlar komik. Dünya hızla aptallaşıyor. Farklı ülkelere sık sık seyahat etmem gerekiyor ve bazen dünyadaki "çul" mağazalarının kaç yüz binlerce kilometre işgal ettiğini hesaplıyorum. Ticaret her şeyi öldürüyor: sanatı, eğitimi..

 

Benim zamanımda Fransa ve Amerika, yalnızca belirli konulara ayrılmış kitapçılarla doluydu: tarih kitapları, resim kitapları, grafik ve çizim üzerine kitaplar... Hepsi kapanıyor. Ve onların yerine fast food zincirleri veya aynı "çul" mağazaları geliyor. Bir çeşit maymuna dönüşüyoruz: yiyoruz, giyiniyoruz, dışarı çıkıyoruz, birilerini "çul”larımızla baştan çıkarıyoruz ve koşarak ilerliyoruz.

 

Şimdi sanat piyasasını kim etkiliyor? Zaman ve toplum, daha sonra süreç içinde sanat mafyası, tüccarlar, eleştirmenler, müzeler ve benzerlerinden oluşan çok karmaşık bir mekanizma "devreye sokuluyor". Ama bu Amerika'da ve Batı Avrupa'da böyle. Neyse ki ya da ne yazık ki Rusya bundan çok uzak!

 

Bugün Rusya'da gerçek bir pazar yok. Batı pazarına girmemize izin verilmiyor ve eğer Rus sanatının bir müzayedesi yapılırsa, o zaman Batılı ve Amerikalı sanatçıların fiyatlarıyla karşılaştırıldığında... Vah vah! Avangard Popova, Kandinskiy, Maleviç, Rozanova hariç, Rus sanatına karşı tutum küçümseyici ve ironiktir.

 

Amerikan sanatı zamanında nasıldı? Hiçbiri gibi değildi.

 

Entelektüel Amerikalı imajını yaratmak için emir verildi. Emir, Leo Castelli'ye John F. Kennedy’nin ta kendisi tarafından verildi. Castelli, farklı yönlerde ilginç bir şekilde çalışabilecek sanatçılar buldu ve şu beşliyi seçti: Andy Warhol, Rosenquist, Jasper Johns, Wesselman ve Lichtenstein. Aslına bakarsanız bu beşliyle Amerikan pop-artını yarattı.

 

Bu projeye büyük miktarda paralar yatırıldı. 50 yıl sonra Amerika'da CIA’in gizli materyalleri yayınladı ve Amerikalıların Venedik Bienallerinde kazandığı ödüllerin, çağdaş Amerikan sanatı üzerine dergilerin yayınlanmasının, tüm bu patlamanın arkasında CIA'in ve hükümetin olduğu ortaya çıktı.

 

Bugün tüm dünya Andy Warhol'u tanıyor, peki dünyada kim Rokotov’u veya Argunov'u tanıyor? Tyshler'ı kim tanıyor? Çünkü sanat alanında neler yapabildiğimizi ve yapabileceğimizi göstermek adına hiçbir halt yapmıyoruz.

 

Başarının ne olduğunu söylemek zor.

 

6 yıllık derslerimi yaparken konuşmayı ben yürütüyorum. Çok nankör bir meslek seçtiğinizi anlamanız gerektiğini söylüyorum. İster kunduracı, ister moda tasarımcısı olun, deriniz, kesiciniz, pedal lastiğiniz, dikiş kaliteniz ne kadar iyiyse, o kadar iyi, fazla ve hızlı ilerler ve isim yaparsınız.

 

Mesleğinizde gelişiyorsunuz ve bu toplum tarafından hemen takdir ediliyor. Bizim mesleğimiz ise çok nankör. Ne kadar çok gelişirseniz, o kadar az anlaşılırsınız, çünkü genellikle zamanımızın ilerisindeyizdir. Ne kadar ileri giderseniz, yaşamak o kadar zor olur. O zaman bunu neden yapalım ki?

 

Yaratıcılığın verdiği mutluluk için. Bu, sanat zümresine mensup insanların sahip olduğu en esrarengiz şeydir. İşte bu sizin ödülünüzdür.

 

 

Kaynak: https://www.facebook.com/profile.php?id=100001828811941

 

 

Çeviri: Ahsen Sıla Gökpınar

 

Cherkessia.net, 16 Eylül 2021