Bahardı güzel mevsimdi

Her yanı çiçekti sokakların

El eleydi karıkoca dolaşıyorlardı

Bahçeli evler arasında 

Yeni tanışmış bir çift

Sarmaş dolaş

Sevgili gibiydiler... 

II 

Müstakildi evler

Rüya gibiydiler

Konforlu olduğu okunuyordu

Bir bakışta hepsinin

Bahçelerden çiçekler

Kaldırımlara taşıyordu 

Ağaçlarda deli

Gümrah açmışlardı

Hayallerinden söz ediyordu adam

Kadın sessizce dinliyordu. 

III 

Sonra her nasılsa

“Akasya! ” dedi adam

Kokuyu derinden içine çekerek 

“Hayır! ” dedi kadın

“Mor salkım” horozlanarak 

“Akasya! ” dedi adam ısrarla

Kadınsa tepesi atmıştı

O daha da ısrarlıydı

Mor salkıma ait olduğu 

Konusunda kokunun 

Tam on dakika sürdü

Kılıç şakırtıları 

Dillerinden saçılan kıvılcım... 

IV 

Sessizce dinledi

Sokak söylenenleri 

Düşündü sonra öyle ya

On dakika büyük zamandı ki;

İçine çektikleri

Çiçekten b.ka

Çevrilmişti

Çiftin ilişkileri… 

Değerli okuyucu, tarzıma alıştınız mı(?) bilmem.

Ancak yazılarımla şiirlerim böyle kucak kucağa.

Belki bu durum, şiirlerimi yaşayan bir dünyalı olarak görüyor, onlara bir canlıymış gibi özen gösteriyor olmamdan kaynaklanıyor.

Fena da olmuyor ne dersiniz? 

Biz bebeyi seviyoruz, fakat bugün küçük bebe altına etti… Ortalığa pisledi.

Kusura bakmayın yazıya böyle başlangıç yapmak istemezdim.

“Çerkes”  kavramı ve daha başka anlaşmazlık noktaları üzerinde, giderek uzatılan tartışmalar ben de böyle bir izlenim bıraktı. 

Yine de tüm bu olanlarda fazla yanlış bir şey yok.

Neden mi dersiniz?

Çöpsüz üzüm, dikensiz gül bahçesi olmaz… Değil mi ama?

Üstelik bebe,  anasının(yaşamın) memesine sıkı sıkıya sarılıyor, emdikçe emiyor.

Büyümek için başka çaresi olmadığını  biliyor.

Her çocuk gibi yiyor, içiyor, uyuyor, kavga ediyor ve büyüyor çocuk. 

Eh bu çocuk; kimi kusacak, kimi orta yere pisleyecekte.

Bütün bunlar doğanın sistemik etkisi ve olması da normal.

Yeni yeni iki ayağı üzerine kalkmaya çalışan Çerkes halkı için de, olumsuz gibi görünen, istemediğimiz, zorluk ve engellerle karşılaşılması doğal.

Her kesin her konuda anlaşması, birbirine “evet, efendim” demesi, kaldı ki yanlış.

Çerkesler’in ortak düşünce, inanç, kanaatleri olduğu gibi ayrılıkları da olacaktır.

Kendi  içinde ve komşularıyla tartışmaları da.

Asıl tehlike, tepkisizlik, sessizlik, itirazsızlıkta…

Korkuyorum fırtına öncesi sessizlikten ya da ölüm sessizliğinden…

Yanlış anlamayın, hiçbir şekilde ölümden değil.

İçerimizde bir şeylerin çürümesinden, ideallerimizin solmasından, inançlarımızın zayıflamasından… 

Önemli olan doğal, sistemik, trendi olanla çatışmamak.

Demokratik temayüllere uymak, yanındakine ya da karşındakine saygı göstermek.

Oyunu kuralları ile yürütmek.

Ve tabii geçmişten ders almak ve yinelenmesine izin vermemek. 

Çerkesler; artık içsel bir dil de geliştirmek gereksinimi duyuyorlar.

Bugüne kadar koşulların kendi lehlerine çalışmadığının farkındalar.

İstekleri, dilsel / kültürel yönden toplumsal / kurumsal varlıklarını kurmak, korumak ve kollamak kadar, geliştiğini de görmek.

Bütün bu değişim, dünyayı ve uluslar arası temayülleri reddetmek, kendi içine kapanmak anlamına gelmiyor. 

Çerkes varlığı, yöresel kalıplara kendini hapseden değil, evrensel değerleri benimseyen bir açılıma sahip.

Geçmişi de, geleceği de, bugünü  de gözeten ve hiçbir şekilde belli bir noktaya saplanıp kalmayan bir vizyonda.

Doğal olarak kanatları olan, değişik renkleri içinde barındıran bir yapı olmaya adaydır.

Gökkuşağının tüm renklerini, belli bir harmoni içerisinde bir araya getirmiş yapı, hiçbir şekilde dağınık, özensiz biçimde renkleri birbirine bulaştırıp, karıştıran bir yapıya dönüşmemelidir.

Ancak gücünü anayurda bağlılığından, halkından ve içtenlikli sevgisinden alan bir yapı olmalıdır. 

Bu güne kadar olan tembellik ve ataleti üzerinden atma iradesini gösteren bu yapı, yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlamıştır.

Bu yapı kimilerini rahatsız etse de, hem Çerkes, hem Türkiye, hem de dünya halkları için kaçınılmaz ve olumlu sonuçları olacaktır.

Şimdi gereksiz alınganlıkları, kişisel çatışmaları ve ayrıntıda farklılıkları bir tarafa koyup derlenmenin, toparlanmanın ve kendimize çeki düzen vermemizin tam zamanı. 

Ateşin, dumanın ve yok oluşun ardından, küllerin arasından yeniden doğan bu yapıyı kutsamak, bayraklaştırmak ve yaşamın içine almak için, kadını, erkeği, genci, olgunu, Ubıh’ı, Kabardey’i, köylüsü, kentlisi, dindarı, laiki, öğrencisi, öğretmeniyle, her kese, her Çerkes’e iş düşmektedir.