Ankara 24 yıl yaşadığım gri şehir. Orta Anadolu’nun bozkırını tüm yeşillendirme çalışmalarına rağmen hep hissettiğim kent. Aram iyi değildir Ankara’yla. Başkent işte! Yüzü asıktır, yorgundur, heyecansızdır.

12 Mart sabahı Çerkesya Yurtseverleri’yle indiğimiz şehir bana ayrı geldi. Televizyondan son iki üç gün kar-tipi-fırtına haberlerini izlediğimiz Ankara sabah ayazına karşın üşütemedi beni. Umutluydum çünkü. İçimi ısıtan bir heyecan vardı. Bugün Çerkesler için güzel şeyler olacağını hissediyordum.

12 Mart’ta Ankara’da olmak “Sanırım her şey bitti bizim için” diye düşündüğüm zamanlardan utanmamı sağladı.

12 Mart’ta Ankara’da kasıtlı olarak olmayanlar çok şey kaybetti.

“Samimiyetle orada olmanın vicdani rahatlığı” var artık içimde.

Şurada burada “20.000 kişiyi toplayacaktınız hani ne oldu?” diye yazan çizenler içimi acıtıyor. Bu miting kararının duyurusundan beri kendi adıma 50 kişi de olsa orada olmak gerektiğini düşündüm. Böyle düşünmeyenleri miting öncesinde de anlayamamıştım hala da anlamlandıramıyorum. Halkım adına en namuslu duruş orada bulunmaktı. Bu yürüyüş ve mitinge karşı olanlar neyin hesabı peşindekiler ki ısrarla katılımcı sayısı konusunda spekülasyonlar yapıyorlar.

Diyelim ki Sıhhiye’de 250 Çerkes toplandı bu durum mitingin haklılığını, söylenenlerin doğruluğunu, Türkiye diyasporasında Çerkes halkının anadilleri konusundaki demokratik taleplerini dile getirdikleri ilk sokak eylemi olması gerçekliğini değiştirir mi?

Çerkes Halkı büyük bir adım attı 12 Mart’ta. Bunu hiç kimse inkar edemez. Bu büyük gün için toplanan Çerkesleri “cılız bir kalabalık”, “birkaç yüz kişi”, “kandırılmış kitle” gibi manasız tanımlamalarla ifade edenleri en terbiyeli söylemle “iyi niyetli” olarak görmem mümkün değildir.

Bu yürüyüş ve mitinge kasıtlı olarak katılmayanlar adına gerçekten üzgünüm. Gelselerdi önemli tarihi tanıklıkları olacaktı.

 “Her zaman her yerde, Anadilim Çerkesce” diye slogan atan Uzunyaylalı orta yaş üstü hanımın ne kadar inanarak bunu söylediğini duymak ve görmek bana yetti!

Bir oğlu Keşanda, bir oğlu İzmirde üniversite öğrencisi olan, miting alanında slogan atarken tanıştığım Çorumlu Besleney Babanın evlatlarıyla birlikte Adıge bayrağı sallayıp bir yandan da bana “Buraya bugün gelmeyeceksek, torunlarıma yarın bunun hesabını nasıl verirdim?” demesinin gönencini yaşayamazdım.

Ak parmaklı Çerkes kızlarının soğuğa-ayaza aldırmadan 10 m² lik branda afişleri gururla 1 kilometre taşıyıp, miting alanında iki saat ellerinden bırakmadan direnmelerini göremezdim.

Milli kıyafetleri içindeki, ayağında incecik kuzu derisi çizmeleriyle mitinge katılan genç Çerkes kardeşimin “Üşümedin mi?” sorum karşısında “Ayaklarım az üşüdü abi ama olsun değer bugün üşümeye” cevabı karşısında boğazıma saplanan keyifli yumruğu da hissedemezdim.

Yaşlısı, genci, kadını, erkeği, çocuğu, Maykoplusu, Londralısı, Uzunyaylalısı, Reyhanlılısı, Çorumlusu, Tokatlısı, Samsunlusu, Amasyalısı, Ankaralısı, İstanbullusu, üniversitelisi, emeklisi, çalışanı, işsizi, zengini, fakiri ile onurlu bir kitle vardı 12 Mart’ta Ankara, Sıhhiye’de. İsteklerini anlaşılır ve net bir şekilde dillendirdiler. Ulusal görevlerini layıkıyla yerine getirdiler. Demokratik taleplerini kamuoyu ve medyaya açıkladılar, iyi niyetle anlattılar.

12 Mart iddia edildiği gibi Çerkes halkı için yeni bir yara, nur topu gibi bir sorun, sabah erken kalkan birkaç maceraperestin ya da çıkarcının organizasyonu değil, yaşadıkları ülkeden onurlu duruşlarıyla Anadilleri konusunda ilk “net”, “anlaşılır”, “halka inmiş” taleplerini haykıran insanların mutlu günüdür.

Gelin bu mutluluğa ortak olun. Karalamak yerine sahiplenin. Oraya gelen kitle klavye savaşlarının, en iyi ben yazarımların, en fildişi kulede ben oturuyorumların derdinde değil. Olan bitenler, sosyal paylaşım sitelerinde, mail gruplarında verilen şahane cevaplar, ‘katılmıyorum çünkü şundan şundan’ açıklamaları hiç birinin umurunda değil.

Bu halk samimiyetle dilleri, Çerkesceleri yok olmasın istiyor.

Bu halk her sabah evlatlarının varlığını  birilerine armağan etmek istemiyor.

Bu halk elbette Boğaziçi Üniversitesi’nde Adige Dili Kürsüsü açılsın istiyor ama önce köydeki ya da şehirdeki çocuğu kreşteki arkadaşıyla anadilinde konuşarak patates baskı yapsın, resim çizsin istiyor.

Hem de bunları acilen istiyor. Hemen istiyor.