Çerkesler Türkiye tarihlerinde  ilk defa geçen 12 Mart’ta  sokaklara çıktılar. Çerkes şarkıları söyleyerek anadil eğitimi, radyo ve TV yayını istediler. Dilimize ve kültürümüze yaşam alanı açmak amacıyla düzenlenen bu sokak gösterisine kadın - erkek, çoluk- çocuk, genç- yaşlı katıldılar. Toplumsal yaşam düzenli bir akış içinde yürümekte olduğu, sürdürdükleri yaşam olağandışı bir olayla sekteye uğramadığı sürece  sıradan insanlar  bu gibi konulara  pek ilgi göstermezler. Sıyasetten uzak bir hayat sürerler. Yine de mitinge yüzlerce kişi katıldı. “Ben gitmesem, bir kişi eksik olsa bir şey olmaz, Bana mı kaldı Çerkesleri kurtarmak ” demediler.

Çerkes analar, babalar çocuklar  sokağa çıkmışsa yola düşmüşse eğer  bu gelinen güzel bir  noktadır. Gündelik yaşamın ebedi düzeni yetmiyor, toplumda yaşanan sorunların sonucu kendilerine etki ediyor demektir. Bir eylemde kadın yürüyorsa  yaşlı yürüyorsa ve Çerkes bayrağını o  tutuyorsa fikir meşruiyet kazanmıştır.  Kadın, fikri yaşama geçirecek onu sonraki nesillere taşıyacak olan semboldür aynı zamanda. Zira değişim ancak  'analar' tarafından kabul edildiğinde süreklilik kazanabilir.

Mitinge katılan ağabeyim , dostlarım “Her yaştan  her cinsten her bölgeden her eğitim seviyesinden yüzlerce  farklı insan vardı  ve  eminim ki bu insanların arasında dindarlar, hiçbir dine inanmayanlar, farklı siyasi görüşleri savunanlar, hepsi evet hepsi vardı. “ diyorlar.

 “Anadilim onurum savaşırım korurum “ sloganlarını duyan  vatana dönüş yapmış çoğu kişinin yürekleri diaspora sözkonusu olduğunda ilk kez bu kadar  gururla doldu.

Hayatında daha önce belki de hiçbir mitinge gitmemiş, tek slogan atmamış ve hatta belki de  mitinglere gidenleri sevmeyen insanları oraya toplayan saatlerce ayakta tutan, Çerkes bayrağı sallatan neydi? Hangi güçtü?  Bunun tek bir cevabı var. Biraraya gelenlerin belki de tek ortak noktası ben Çerkesim  demekten çekinmeyen Çerkesya’yı ülkesi kabul eden bir ulus olmanın, gücünü ve atalarından miras aldıkları direniş gururunu hisseden insanlar olmasıydı ve o insanlar dahil olmakla gurur duydukları o değerlerin tehlikede olduğunu görmüştü. 

İnsanların yaşam tarzlarını  tehdit altında gördükleri zaman sokağa dökülmesi, demokrasinin en önemli sigortasıdır. Sokaklara dökülmek artık sorunların çözümünün dayattığını, halkın kaderine el koyduğunu , bıçağın kemiğe dayandığını anlatır bize. Sokaklar artık bir şey anlatmaya başladığı zaman Çerkes memuruyla, Çerkes işçisiyle, Çerkes öğretmeniyle, Çerkes doktoruyla Çerkes kadını, kızı, genci yaşlısıyla halk sokaklara çıktığı zaman belki de demokrasi için umut doğuyor demektir.

Sokak eylemleri, varlığını  ve değerlerini unutmaya başlayan etliye sütlüye karışmayan kendine yabancılaşan Çerkes  toplumunun çözülme başlangıcıdır. Toplumumuzda siyasal duyarlılığın artması , Ölü Canlar`ın ayağa kalkması, demokrat Türk kamuoyunun desteğini kazanmak  aciliyet sıralamamızda başta gelir.