Matthew Rojansky, 25 Haziran 2014 

 

Rusya ve Batı bir kez daha karşı karşıya geldiler. Moskova’nın Kırım’ı ilhak etmesi ve Ukrayna’nın doğusunda silahlı ayrılıkçıları desteklemesi sebebiyle birbirlerine şüpheyle bakıyorlar. Avrupa ve ötesinde güvenlik, istikrar ve refah risk altında. Bazı yorumcular buna “yeni Soğuk Savaş” diyor.  

 

Ama gerçek o ki, her iki tarafta halk çatışmanın sürmesini istemiyor.

 

 

Matthew Rojansky :Kennan Enstitüsü Direktörü 

 

Dikkatler kilit liderlere yoğunlaştı : Cumhurbaşkanı Barack Obama, Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir Putin, Ukrayna Cumhurbaşkanı Petro Poroşenko ve Almanya Şansölyesi Angela Merkel. Putin halkın desteğini almak için saldırganlığı kullandı. Oysa Rusya halkının yeni bir cepheleşmeye istekli olup olmadığına, hatta “yeni Soğuk Savaş” benzeri bir şeyi uygun bulup bulmadığına dikkat etmeliydi. 

 

Rusya demokrasi olmayabilir, ama totaliter Sovyetler Birliği de değil. Putin’in otoriter popülizmi siyasal meşruiyetini sürdürmek için kamuoyunun eğilimlerine duyarlılık gösteriyor. 

 

Kırım’ın ilhakından beri Putin’in popülaritesi kabaca % 50’den % 80’nin üzerine çıktı ve iç muhalefet susturuldu. Rus toplumunun az eğitimli, çok tutucu ve milliyetçi kesimleri, Putin’in Rusya’nın stratejik çıkarlarını görmezden geldiği veya tehdit ettiği için Batı’ya yönelttiği saldırılara destek veriyor. 

 

Araştırma kuruluşu VCIOM bulgularına göre Ruslar’ın yarıdan çoğu Batı ile ilişkilerin “sadece gergin olabileceğine ve güvensizlik üzerine inşa edildiğine” inanıyor. Bu yeni bir olgu değil ; NATO’nun doğu yönünde genişlemesi, Batı’nın Kosova’nın bağımsızlığına verdiği destek ve post-Sovyet periferideki “renkli devrimler” Batı’nın zayıflıklarından istifa ettiğine dair Ruslar’ın inancını güçlendirdi. 

 

Bu batı karşıtı havanın, uzun vadeli bir çatışma için halk desteğine dönüşme ihtimali çok düşük. Bir başka Rus araştırma kuruluşu Levada Merkezi ABD’ye dönük olumsuz tavrın son 20 yıl içinde tavan yaptığını bildirse de, hem Levada hem VCIOM bulgularına göre Ruslar’ın yaklaşık üçte ikisi Batı’dan soyutlanmanın ihtimal dışı veya imkansız olduğu görüşünde. 

 

Ayrıca, Ukrayna’nın Batı-yanlısı yeni hükümetine karşı olsalar bile, Ruslar’ın çoğu daha fazla askeri müdahaleye karşı çıkıyor. Bölgede yaşayan Rusça konuşan halka diplomatik ve ekonomik destek verilmesinden yanalar. Rus birliklerinin Ukrayna’nın doğu sınırındaki mevcudiyeti devam ediyor, ama Putin tam ölçekli işgal fikrinden vazgeçmiş görünüyor. Rus toplumunun Ukrayna’da uzun ve kanlı bir çatışmanın yüksek maliyetini tolere etmeyeceğini muhtemelen anladı. 

 

Eğer mevcut ateşkes başarısız olursa ve yeniden kan akarsa, Rusya kamuoyu müdahaleden yana tavır alabilir. Ama şimdilik Ruslar liderlerinden sağlık, emekli maaşlarına ve eğitime yatırım yapmalarını, ekonominin modernleştirilmesini ciddiye almalarını, ekonomik kalkınmayı yavaşlatan beyin göçü ve sermaye kaçışını durdurmalarını bekliyorlar. 

 

Kılıç Plajı’na yerleştirilmiş dev ekran Amerikan Başkanı Barck Obama ile Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir Putin’in Normandiya Çıkarması’nın 70. yıldönümü kutlamaları için Ouistreham’a gelişlerini gösteriyor. Özellikle Rusya’nın gelir getirici enerji ve doğal kaynak ihracatına dönük yeni Batı yaptırımları bu tip manzaraların tekrarlanmasını engelleyebilir. Dolayısıyla Putin’in çatışmaları tırmandırmaması ve önceki kazanımlarına yoğunlaşması için geçerli sebepleri var. 

 

Batı’nın da çatışmayı derinleştirmek istememesi Kremlin için şans. Avrupalılar’ın temel isteği İkinci Dünya Savaşı’ndan beri inşa ettikleri eseri –yani Avrupa Birliği sayesinde gerçekleşen ekonomik gelişme, istikrar ve demokratikleşmeyi- korumak. 

 

Kırım’ın ilhakı güçlü bir NATO’ya inancı tazelese de, son AB parlamentosu seçimlerinde halk askeri harcamaların artması çağrılarına yüz vermedi. Avrupalı şirketler de Rusya ile ekonomik bağların koparılmasına hazır değiller. 

 

Amerikalılar Irak’taki kaos, Çin’in yükselişi ve İran ile nükleer müzakereler gibi bir dizi dış politika sorunuyla karşı karşıyalar. Putin ve Rusya seçim kampanyaları veya TV programları için malzeme sunsa da, yeni-çevreleme seçeneği Amerikan toplumu veya seçilmiş liderleri için bir öncelik değil. 

 

Ukrayna krizinin tek olumlu yanı, tarafların hiçbirinin “yeni Soğuk Savaş” için istekli olmaması. Bu durum ne yazık ki ilişkilerin ihyasına başlamak için hazır bir reçete sunmuyor ama karşılıklı düşmanlığın ve güvensizliğin bir üst sınırı olduğu anlamına geliyor. 

 

Rusya Cumhurbaşkanı Vladimir Putin ve Almanya Şansölyesi Angela Merkel katıldıkları Normandiya Çıkarması’nın 70. yıldönümü kutlama töreninde (Ouistreham) konuşuyorlar. Şimdilik Batı’ya söylenebilecek tek şey Rusya ile iletişim kanallarını açık tutması gerektiği. Bilim, kültür ve eğitim alanlarında işbirliği ve mübadeleyi canlı tutmak yaşamsal öneme sahip. Kamu diplomasisinin menzili artırılmalı ama Rusya’nın özgün anlatısına da duyarlı olunmalı. 

 

Son olarak güvenlik, ticari ilişkiler ve insan hakları dahil olmak üzere, kapsamlı bir ikili diyalog her boyutta sürdürülmeli. 2009 yılında iki hükümet arasında oluşturulan ama şimdi uykuda olan İkili Başkanlık Komisyonu sadece hükümet yetkililerine değil araştırma kuruluşlarına, üniversitelere, STK’lara ve iş dünyasına da kulak vermeli. Bu adımların atılması Batı ile ilişkilere değer vermeye devam eden, daha derin çatışmaya ve soyutlanmaya karşı çıkan Ruslar’ın umutlarını canlı tutmalarına yardımcı olacak.

 

 

 

Kaynak:http://www.wilsoncenter.org/article/no-matter-what-putin-says-%E2%80%94-russian-people-have-no-appetite-for-war

 

Çeviri : Dr. Ömer Aytek Kurmel

 

Cherkessia.net, 8 Temmuz 2014

 

 

****

 

No Matter What Putin Says — Russian People Have No Appetite for War 

 

Matthew Rojansky, Jun 25, 2014 

 

Russia and the West are again at odds, eying each other with suspicion over Moscow’s annexation of Crimea and support of armed separatists in Eastern Ukraine. Basic rules of the game for security, stability and prosperity in Europe and beyond are at stake. Some commentators are calling this a “new Cold War.”

 

But the crucial fact is that the public on each side does not have any appetite for a sustained conflict.

 

Attention has focused on the key leaders — President Barack Obama, Russian President Vladimir Putin, Ukrainian President Petro Poroshenko and German Chancellor Angela Merkel. Putin has used his acts of aggression to build public support. Yet the focus should be on whether the Russian people want renewed confrontation — or would even countenance something like a “new Cold War.”

 

Russia may not be a democracy, but it is also not the totalitarian Soviet Union. The flip side of Putin’s brand of authoritarian populism is his reliance on public opinion to maintain legitimacy.

 

Putin’s popularity ratings have soared from roughly 50 percent to more than 80 percent since the annexation of Crimea, and his domestic opposition has been effectively muted. The less educated, more conservative and nationalistic segments of the Russian public have enthusiastically bought into his attacks on the West for ignoring or threatening Russia’s strategic interests.

 

More than half of all Russians, according to the polling agency VCIOM, now agree that relations with the West “can only be tense and be based on distrust.” Nor is this a new phenomenon — eastward expansion of the North Atlantic Treaty Organization, Western support for Kosovo independence and the “color revolutions” throughout the post-Soviet periphery all heightened Russians’ sense that the West was taking advantage of their weakness.

 

Popular support for translating this anti-Western resentment into a sustained confrontation, however, appears shallow at best. Though another Russian polling agency, the Levada Center, reports negative attitudes toward the United States at a 20-year high, both Levada and VCIOM confirm that nearly two-thirds of Russians view isolation from the West as unlikely or impossible.

 

In addition, despite strong opposition to the new Western-backed government in Ukraine, most Russians oppose further military intervention there, even while they support diplomatic and economic assistance for Russian speakers in the region. Russian troops are still present near Ukraine’s eastern border, but Putin has clearly backed off from a full-scale invasion — likely calculating that the Russian public would not tolerate the high costs of a prolonged and bloody conflict in Ukraine.

 

If the current ceasefire fails and leads to greater bloodshed, Russian public opinion could still shift in favor of intervention. For now, however, Russians expect more from their leaders to sustain health, pension and education investments, deliver concrete progress on the economic modernization agenda and stem the brain drain and capital flight that are weighing down economic growth.

 

A huge video screen on Sword Beach shows U.S. President Barack Obama and Russian President Vladimir Putin as they arrive for the International 70th D-Day Commemoration Ceremony in Ouistreham. Additional punitive sanctions from the West, especially on Russia’s revenue-generating energy and natural resource exports, would make these tasks far harder. So Putin has strong incentives to quit escalating confrontation and focus on consolidating his early gains.

 

Fortunately for the Kremlin, there is also little appetite on the Western side for deepening the conflict. Europeans are largely interested in preventing the unraveling of their main accomplishment since World War II — the economic growth, stability, and democratization brought about through European Union integration.

 

Though the annexation of Crimea has restored enthusiasm for a robust NATO alliance, in the last EU parliamentary elections voters rejected calls for increased military spending. European businesses are also not ready to sever extensive economic ties with Russia.

 

For their part, Americans are confronting a bevy of difficult foreign-policy issues — chaos in Iraq, China’s rise and nuclear negotiations with Iran. Putin and Russia provide fodder for campaign trail bombast or cable news talk shows, but neo-containment is not a high priority for either the U.S. public or their elected leaders.

 

If there is a silver lining in the current Ukraine crisis, it is that the public on all sides are not enthusiastic for a “new Cold War.” This does not provide a blueprint for starting to restore relations but it means there may be a ceiling to the mutual hostility and distrust.

 

Russian President Vladimir Putin talks with German Chancellor Angela Merkel as they attend the International 70th D-Day Commemoration Ceremony in Ouistreham. For now, the West would be well advised to keep doors of communication open to Russians. The most effective means is to keep cooperative efforts and exchanges alive in science, culture and education. Public diplomacy outreach needs to be increased but conducted with sensitivity to Russians’ distinct narrative.

 

Finally, broader bilateral dialogue must continue in all dimensions, including security, trade relations and human rights. A Bilateral Presidential Commission was formed by the two governments in 2009 but is now dormant  — and it should involve not only government officials but also think tanks, universities, civic groups and businesses. All these steps would sustain the hopes of the many Russians who still value ties with the West and oppose a path toward deeper conflict and isolation.

 

 

Matthew Rojansky :Director, Kennan Institute