Judy Dempsey, 17 Temmuz 2014

 

Avrupalı liderler 16 Temmuz’da Brüksel’de zirve için bir araya gelirken, ABD Maliye Bakanı Jack Lew Rusya’ya karşı yeni bir yaptırımlar paketi açıkladı. 

 

Lew Amerikan firmalarının iki büyük Rus bankasına finansal destek sağlamasına yasak getirdi :  enerji devi Gazprom’un mali kolu GazpromBank ve devlet şirketi Vnesheconombank (VEB). Benzer yaptırımlar dünyanın en büyük petrol üreticilerinden Rosneft ve doğal gaz tedarikçisi Novatek adlı Rus şirketlerine de uygulandı.

 

Tedbirlerin amacı Rusya Devlet Başkanı Vladimir Putin’i Ukrayna’nın egemenliğini zayıflatma çabalarından vazgeçirmek için Rusya ekonomisine ve seçkinlerine daha fazla baskı yapmak. Bu sayede Kiev hükümeti, hem Ukrayna’nın hem Batı’nın lehine olacak çok ihtiyaç duyulan reformları hayata geçirebilecek. 

 

Amerikan yönetimi AB liderlerinin aynı yolu izlemelerini ümit ediyor. Brüksel’deki zirveden Temmuz sonuna kadar yeni yaptırımların açıklanması kararı çıktı. Bu yaptırımlardan biri Avrupa Yatırım ve Avrupa Yeniden Yapılanma ve Kalkınma Bankalarının Rusya’daki projeleri finanse etmemesi olacak. 

 

Ama bu tedbirler Rusya’nın Ukrayna’nın doğusunda devam eden müdahalesini engellemeye yeterli olacak mı ? 

 

 

 

Pentagon’a göre Ukrayna sınırında 12.000 Rus askeri bulunuyor. NATO, Rusya’nın Ukrayna’nın doğusundaki silahlı isyancılara askeri ve personel yardımı yapmasını düzenli olarak karşı çıktı. Başka bir deyişle, Putin istediği takdirde asilere yardımı durdurabilir.

 

Almanya Şansölyesi Angela Merkel’in AB zirvesinden kısa süre önce söylediği gibi “Rusya’nın Ukrayna’da barışa katkısı yeterli değil”. Bu yumuşak bir ifade.

 

Putin Amerika ve Avrupa’nın tepkisinin sert olacağını bildiği için Ukrayna’nın doğusunu istila etmedi. Onun yerine, Ukrayna’nın egemenliğini ve istikrarını zayıflatarak gizlice istila ediyor.

 

Ukrayna Devlet Başkanı Petro Poroşenko silahlı kuvvetlerde yolsuzluğu bitirmek, hızla eğitip silahlandırarak Ukrayna’nın doğusunda denetimi yeniden sağlamak üzere ipleri eline aldı. Bazı başarılar da kazandı. Temmuz başında ordu bazı kasabaları ayrılıkçılardan geri aldı. Ama o zaman bile asiler Ukrayna askeri uçak ve helikopterlerini düşürmeyi başardılar ; bu da ne kadar iyi silahlanmış olduklarını gösteriyor. 

 

Çatışmalar sürdükçe ve kayıplar arttıkça (Nisan’dan beri 1.000’den fazla insan hayatını kaybetti) Avrupalılar’ın tereddüt etmemeleri gerektiği ortaya çıkıyor. Oysa yaptıkları tam da bu. Birkaçının adını saymak gerekirse, Avusturya ve İtalya, Slovakya ve Bulgaristan Rusya’ya daha fazla yaptırım uygulanmasına itiraz ediyorlar.

 

Bunun tek sebebi Moskova ile kazançlı enerji antlaşmaları imzalamaları veya Rusya gazına bağımlı olmaları değil. Rusya’nın Kırım’ı ilhakının ve Ukrayna’yı istikrarsızlaştırmaya devam etme stratejisinin Avrupa için ne kadar tehlikeli olduğunu fark etmemelerinden de kaynaklanıyor.

 

Nitekim bazı AB liderlerinin Putin’e desteği arttıkça, Rus lider Avrupa’nın çok hayati konularda bir araya gelememesinden daha çok yararlanıyor. Avrupa’nın demokrasi ve istikrar isteyen vatandaşları desteklemek için bir araya gelmesi gerekiyor. Bu da Avrupa’nın güvenli, istikrarlı ve öngörülebilir komşulara sahip olması demek. 

 

Değerli ve çıkarları ön plana almamaları ve Rusya karşısında bir araya gelememeleri Avrupalı hükümetlere pahalıya mal olacak.

 

Ukrayna’da istikrarsızlık ne kadar uzun sürerse Poroşenko’nun reform yapması o kadar zorlaşacak. Bu elbette Putin’in işine geliyor. Putin’in en son görmek istediği şey zengin, demokratik ve Batı dostu bir Ukrayna. 

 

Ama zayıf, yolsuzluğun olduğu ve fonksiyonel olmayan bir Ukrayna Avrupa’nın çıkarına değil. Bunlar Şubat ayında Kiev Meydan’da gösteri yapan demokrasi yanlılarının sonsuza dek kurtulmak istedikleri özellikler. 

 

Ukrayna’da yeni sivil toplum AB desteğini arkasına alarak reform talep ediyor. Yoksa eski devlet başkanı Viktor Yanukoviç’in devrilmesi için harcanan emekler ve geçen ay AB ile imzalanan ortaklık antlaşması heba olacak. Ukrayna’da reformların başarısı için Rusya’ya daha sert yaptırımların uygulanması gerekiyor.

 

 

Kaynak: http://carnegieeurope.eu/strategiceurope/?fa=56172

 

Çeviri : Dr. Ömer Aytek Kurmel

 

Cherkessia.net,19 Temmuz 2014

 

****

 

Europe’s Weakness Over Russia

 

Judy Dempsey, July 17, 2014

 

As European leaders gathered for a summit in Brussels on July 16, U.S. Treasury Secretary Jack Lew announced a fresh package of sanctions against Russia.

 

Lew imposed measures that prohibit U.S. firms from providing financing to two major Russian banks: GazpromBank, the financial arm of energy giant Gazprom, and Vnesheconombank, or VEB, a state-owned corporation. Similar sanctions have been extended to Russian firms Rosneft, one of the world’s largest oil producers, and Novatek, a major natural-gas supplier.

 

The aim of the measures is to put more pressure on parts of the Russian economy and the elite in such a way that Russian President Vladimir Putin will eventually be deterred from further undermining Ukraine and its sovereignty. That, in turn, will allow the government in Kiev to carry out much-needed reforms that would benefit both Ukraine and the West.

 

The U.S. administration now hopes that EU leaders will follow suit. During their summit, they agreed to announce further sanctions by the end of July. These could include stopping loans by the European Investment Bank and the European Bank for Reconstruction and Development that finance projects in Russia.

 

But will these sanctions be enough to stop Russia’s continuing interference in eastern Ukraine?

 

As it is, some 12,000 Russian troops are now on the border with Ukraine, according to the Pentagon. NATO has been consistently outspoken over the way in which Russia has been providing military assistance and personnel to rebel fighters in eastern Ukraine. In other words, Putin is in a position to stop supplying the rebels if he wanted to.

 

As German Chancellor Angela Merkel said just before the start of the EU summit, “the Russian contribution for peace in Ukraine is not sufficient.” That’s putting it mildly.

 

Putin has fallen short of invading eastern Ukraine, knowing full well that the response by the United States and Europe would be tough. Instead, he is invading by stealth in such a way that Russia’s support for the rebels continues to chisel away at Ukraine’s sovereignty and stability.

 

Petro Poroshenko, Ukraine’s president, has taken a firm hold over the armed forces in a bid to rid them of corruption and quickly train and equip them to regain control over eastern Ukraine. He has had some success. Earlier in July, the army retook some towns from the separatists. But even then, the rebels were able to shoot down Ukrainian military aircraft, which shows just how well they are armed.

 

As the fighting continues and casualties rise—over 1,000 people have been killed since April—this is not the time for the Europeans to wobble. Yet that is exactly what they are doing. Austria and Italy, Slovakia and Bulgaria, to name just a few EU countries, oppose further sanctions against Russia.

 

That’s not just because these countries have lucrative energy deals with Moscow or are dependent on Russia for their gas. It’s also because they don’t seem to realize how Russia’s annexation of Crimea and its continuing strategy to destabilize Ukraine are dangerous for Europe.

 

Indeed, the more Putin receives support from several EU leaders, the more he can gain succor from Europe’s inability to unite over an issue that should be fundamental to European values and interests. Those values are about supporting citizens who want democracy and stability. And those interests are about Europe having safe, stable, and predictable neighbors.

 

Failure to uphold values and interests and an inability to unite over Russia will cost European governments dearly.

 

For one thing, the longer the instability in Ukraine continues, the more difficult it will be for Poroshenko to introduce reforms. Of course, this suits Putin. The last thing he wants to see is a prosperous, democratic, and Western-oriented Ukraine. Instead of recognizing the benefits of having such a neighbor, he sees and fears contagion.

 

But a weak, corrupt, and dysfunctional Ukraine is not in Europe’s interests. Those are the very characteristics that the pro-democracy demonstrations on Kiev’s Maidan in February wanted to get rid of, once and for all.

 

With EU assistance, Ukraine’s new civil society wants to push ahead with reforms. Otherwise, their own efforts in ousting former president Viktor Yanukoych and last month’s signing of an association agreement with the EU will have been squandered. For reforms in Ukraine to succeed, tougher sanctions on Russia must be applied.

 

 

Judy Dempsey: Nonresident Senior Associate Carnegie Europe

Editor in chief Strategic Europe