Alexei Arbatov, 16 Eylül 2014
Çok sayıda insan Soğuk Savaş yıllarına geri dönüldüğünü söylüyor. Ama Rusya ile ABD arasındaki ilişkiler bazı yönlerden Soğuk Savaş’ın bile gerisine düşmüş durumda. Son yetmiş yılda çok sayıda anlaşmazlık yaşandı ; bazıları (1961 Berlin ve 1962 Karayip krizleri) ucunda küresel nükleer savaş olabilecek şekilde düşman kampları karşı karşıya getirdi. Neyse ki Ukrayna krizi şu ana dek bu kadar tırmanmadı.
Ama kaygılanmak için başka bir sebep var : Washington ile Moskova arasındaki ikili ilişkilerin gerilmesine paralel olarak Amerikan ve Rus toplumları arasında yükselen düşmanlık. Oysa Soğuk Savaş sona erdiğinde hem Ruslar hem Amerikalılar mutluluktan yerlerinde duramıyorlardı. Amerikalılar kendi çabalarıyla “komünizm belasından” kurtulan Rus kardeşlerini kucaklamaya hazırdı ; Rus halkının büyük “Avro-Atlantik ailesine” yeniden katılacağını umuyorlardı. Ruslar ise Amerikalıları idealize ediyorlardı. Sovyet propaganda makinasına inanmıyor, Amerika’yı her bakımdan “Vaadedilmiş Topraklar” gibi hayal ediyorlardı.
Bu mitoslar sonunda yok oldu. 2000’li yılların başına gelindiğinde Ruslar ve Amerikalılar birbirleri hakkında daha gerçekçi algılar geliştirdiler. Çok sayıda Rus ABD’yi ziyaret etti. Ülkeyi gördüler, halkıyla konuştular ve hoşlanmadıkları birçok yanı olduğunu keşfettiler (sonunda kendilerini Avrupa ruhuna ve yaşam biçimine daha yakın hissettiklerini anladılar) Amerikalıların Demir Perde’nin çökmesiyle duydukları coşku duvarın arkasından çıkıp gelenleri görünce hayal kırıklığına dönüştü : yeni zenginler, gangsterler ve diğer karanlık tipler.
Girdiğimiz üçüncü aşamayı artan yabancılaşma, karşılıklı hınç ve hatta nefret belirliyor. Ruslar gururlarının Amerikalılar tarafından incitildiğine inanıyorlar ; Rusya’nın 25 yıl boyunca aşağılanmasının ve verdiği tavizlerin intikamını almak istiyorlar. İçerde ve dışarıda yaşadıkları başarısızlıklar için Amerika’yı suçlama eğilimindeler. Ruslar eşit ve saygılı bir ilişki beklentisi içindelerdi ; tam tersine, Amerika’nın küstahça Rusya’nın zaaflarından yararlandığına ve eşit ortak olarak kabul etmediğine tanık oldular. Ruslar’ın gözünde Amerikalılar yüzeysel ve anlayışsızdır, hiç kimseye saygı duymazlar, dünya çapında güçlerini kötüye kullanırlar, istediklerini bombalarlar, kendi düşünce veya çıkarlarından başka kimseye önem vermezler …
Amerikalılar da boş durmuyor ve kendi önyargılarını şekillendiriyorlardı.25 yıl boyunca ülkenin muazzam doğal kaynaklarını, kültürel birikimini ve bilimsel altyapısını harekete geçirememiş ve zenginleşememiş Ruslara saygı duymak için bir neden göremiyorlardı. Almanya ve Japonya İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra çok daha kısa sürede ayağa kalkmıştı. Rusya ABD kadar ilerleyebilirdi. Oysa Ruslar (Suudiler veya Venezulalılar gibi) petrol ve gaz satışıyla geçiniyorlardı. Yolsuzluk yaygındı. Sosyal ve ekonomik göstergeler Rusya’nın gelişmekte olan ülkeler seviyesinde olduğuna işaret ediyordu. Ama Ruslar hayatlarını yoluna koymak yerine Amerika ile jeopolitik bir rekabete giriştiler. Maneviyet bakımından üstün olmakla övünüyorlar, ama ne Pazar günleri kiliseye gidiyor ne de mahkemede İncil üzerine yemin ediyorlardı …
Alexei Arbatov:Akademisyen,Nükleer Silahların Yayılmasını Engelleme Programı
Carnegie Moscow Center
Amerikalılar Rusların aldatıcı Avrupalı görüntülerinin altında gelenekselciliğe genetik olarak yatkın olduklarını düşünüyorlar. Rus devleti işte yine toplumu denetimi altına almak istiyordu. Tüm kararları tek başına lideri alıyordu. Rusya bir kere daha göstermelik bir parlamentoya ve biat eden basına sahipti. Rusya halkından ülkesine hizmet etmek adına sınırların ötesinde büyük ülküler uğruna kendini feda etmesi isteniyordu. Amerikalılar bunu anlamakta zorlanıyorlar. Onlar devletin halka hizmet ettiği ve hesap sorulabildiği bir ülkede yetiştiler. Yurtseverliklerinin kaynağında ülkelerinin başkalarından daha zengin ve daha özgür olduğu düşüncesi var.
20. yüzyılın başında komünist ideoloji Rusya’nın eğitimsiz kitlelerine tepeden dayatıldı. Batı komünizm karşıtlığıyla tepki verdi. Ama bugün iki toplumun birbirine bakışını –ne kadar taraflı ve ölçüsüz olsa da- propaganda belirlemiyor. Daha da kötüsü birbirine bakış toplumların kendilerinden kaynaklanıyor.
Ukrayna meselesi barışçıl bir çözüme kavuşsa bile bu bakış açıları değişmeyecek. Rus politikacıların tıpkı Amerikalı meslektaşları gibi anketleri izlemeleri ve günlük olarak toplumun nabzını tutmaları halkların birbirlerine bakışının uzun bir süre için siyaseti belirlemeye devam edeceğini gösteriyor.
Çeviri : Dr. Ömer Aytek Kurmel
Cherkessia.net, 20 Eylül 2014-09-20
****
WorseThan the Cold War
Alexei Arbatov, September 16, 2014
A lot is beingsaidaboutthecurrentreturntotheColdWar, but, in somerespects, Russiaandthe United Statesareevenworseoffnowthantheywereback in thatperiod of global confrontation. Therehavebeennumerousconflicts in U.S.-Russiarelations in thepast seven decades; some of them (the 1961 Berlin and 1962 Caribbean crises) put theworld on thebrink of a head-to-headmilitaryconfrontationwhichcouldhavepossiblyended in a globalnuclearwar. Fortunately, uptonowtheUkrainiancrisis has not escalatedtosuch an extent.
But there is anothercauseforconcern: thegrowinghostilitybetweenthe Russian andAmericansocietiesthataccompaniesthetensions in statebilateralrelations. Both Russians and Americanswereinitiallyeuphoricfollowingtheend of theColdWarera. Americans werereadytoembracetheir Russian brethrenthatfreedthemselves of the “communistyoke,” expectingthemtorejointhebig “Euro-Atlanticfamily.” Fortheirpart, RussiansidealizedAmericans, distrustingtheimagecreatedbytheSoviet propaganda machineandimaginingthe United Statesto be a “Promised Land” of sorts.
Thesemythshavegraduallyevaporated, andbytheearly 2000s RussiansandAmericans had taken a moresoberlook at eachother. Quite a fewRussianstraveledtothe United States. Theysawthecountry, talkedtoitspeople, anddiscovered a lot of thingstheydid not likeabout it (incidentally, it turnedoutthattheyfeltclosertotheEuropeanspirit, mores, andlifestyle). Americanjoyoverthecollapse of theIronCurtaingavewaytodisappointmentwiththosewhocamefrombehind it: thestereotypes of the Russian nouveauriche, mobsters, andothershadycharactersabounded.
Wehavenowenteredthethirdstagecharacterizedbyincreasingalienation, mutualresentment, andevenhatred. RussiansfeelthatAmericansinjuredtheirprideandseektotakerevengefor a quarter of a century of Russia’shumiliationsandconcessions. TheyalsotendtoblameAmericanevildesignsfortheirfailures at homeandabroad. Russianshopedforequalandrespectfulrelations; instead, theysawAmericansarrogantlyexploitingRussia’sweaknessandrefusingtoacceptRussia as an equalpartner. RussiansstereotypicallyperceiveAmericans as superficialandbluntpeoplethatrespectnoone, abusetheirpoweracrosstheglobe, bombwhomevertheyplease, andrecognizenootherviewsorinterests but theirown…
Meanwhile, Americansweredrawingtheirownconclusions. Theydon’tseewhythey can respectRussiansif, in a quarter of century, Russianshavebeenunabletotakeadvantage of theircountry’senormousnaturalresources, itsculture, andsciencetoensureprosperityforthemselves. Afterall, GermanandJapanese post-World War II rebuildingeffortstookmuchless time. AmericansbelievethatRussiacouldhaveprogressedalmost as much as the United States has. Instead, Russiansarestilllivingoffoilandgassales (likeSaudisorVenezuelans), corruption is runningrampant, andmany of Russia’ssocialandeconomicindicators put thecountry on par withdevelopingcountries—and not thehighest-rankingonestoboot. But Russians do not rushtoimprovetheirlives, choosingtocompetewiththe United States on usingforceoverseasandexpandingtheircountry’sgeopoliticalinfluence. Besides, theykeeppraisingtheir moral superiority, but fail toappear in church on Sunday orswear on theBible in court…
AmericansnowthinkthatdespitelookingdeceptivelyEuropean, Russianshavesomegeneticpredispositionforthetraditionalistparadigm. Yet again, the Russian stateseekstobringsocietyunderitscontrol: itsleadermakesallthedecisions on his own, Russiaagain has a pocketparliamentandobedientpress, andthe Russian peoplearecalledupontoservetheircountryandsacrificetheirwell-beingforthesake of grandschemesbeyondthecountry’sborders. Americanscannotquitegraspthat. Theywerebroughtup in a statewhosepublicservantsactuallyservethepeopleandareconstantlyheldaccountableto it; theirpatriotismstemsfromthefeelingthattheircountrylivesbetterandmorefreelythanothers.
Thecommunistideology of theearly 20th centurycamefromthe top andwasinjectedintoRussia’suneducatedmasses, andthe West respondedwith anti-communism. But today’sattitudes of thetwosocietiestowardeachotherare not as muchthefunction of propaganda, howeverbiasedandunbridled it might be. Themattersappearworse—theseattitudescomefromwithinthesocietiesthemselves, reflectingsomeelements of theactualstate of affairs, although, of course, in lessexaggeratedterms.
Therefore, eventhepeacefulendtotheUkrainiansagawill do littletochangetheseattitudes, andtheywill be havingseriouseffect on thewordsanddeeds of politicalleadersfor a long time tocome. It is especiallytrue in light of thefactthat, justliketheirAmericancounterparts, Russian politiciansnowcloselymonitoropinionpollsandchecktheirratings on a dailybasis.
AlexeiArbatov: Scholar in Residence, Nonproliferation Program, Moscow Center
Bu haber toplam 2268 defa okundu.
